กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
อิ่นซงประคองถ้วยชาร้อนนั่งอยู่บนเก้าอี้ในลานบ้าน สายตากวาดผ่านร่างของหงเหยียนและเสี่ยวหงในห้องครัว ก่อนจะหันไปหยุดลงที่หูจิ่งซึ่งอยู่หลังบานหน้าต่าง “ดังนั้น ยามนี้ท่านจอมยุทธ์หูไม่เพียงถูกโจรสลัดญี่ปุ่น พันธมิตรยุทธจักร และจอมโจรคุณธรรมทั้งสามฝ่ายตามล่า แต่ยังถูกองครักษ์เสื้อแพรไล่ล่าจับกุมด้วยหรือ”
พานอวิ๋นแก้คำให้ “ตามหาต่างหาก!”
อิ่นซงไม่สนใจเรื่องนั้น ถามตรงๆ ทันที “แล้วแผนที่สมบัติเล่า มันมีตัวตนอยู่จริงหรือไม่”
ล้วนเป็นคนครอบครัวเดียวกัน พานอวิ๋นย่อมไม่ปิดบัง ตอบตรงๆ “มีอยู่จริง”
อิ่นซงจึงกล่าว “มอบให้ราชสำนักเสียเถิด”
เขากล่าว “นี่คือหยาดเหงื่อราษฎร ควรตกเป็นของคลังสมบัติชาติ”
พานอวิ๋นกล่าว “กระดาษแผนที่อยู่ในมือศิษย์พี่หญิงสี่ ศิษย์พี่สองไปขอกับศิษย์พี่หญิงสี่เอาเถิด”
อิ่นซงเปลี่ยนคำพูดอย่างลื่นไหลทันใด “ตามเหตุผลย่อมต้องมอบให้ราชสำนัก แต่ที่เฉวียนโจวกลับเกิดเรื่องโจรสลัดญี่ปุ่นลักลอบค้าดาบขวางเช่นนี้ เกรงว่าต่อให้ได้แผนที่ขุมทรัพย์มา ขุมทรัพย์นั้นก็คงนำกลับเข้าคลังสมบัติชาติไม่ได้ ศิษย์น้องหญิงสี่เก็บไว้ก็ดี ด้วยอุปนิสัยของนาง ย่อมนำจากราษฎรกลับไปใช้เพื่อราษฎรอย่างแน่นอน”
“ความหมายของศิษย์พี่สองคือ หากเป็นข้า ก็คงนำจากราษฎรมาใช้เพื่อตนเองอย่างนั้นรึ”
อิ่นซง “...ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น”