ตอนที่ 397 การไถ่ตัวหมู่คณะ

เหล่าองครักษ์เสื้อแพรควบม้าผ่านถนนใหญ่ไปอย่างหยิ่งผยองราวกับสายลมพัดผ่าน

พานอวิ๋นยืนอยู่ริมหน้าต่าง ทอดสายตามองส่งพวกเขาจากไป

หวังชงเดินมาข้างกายนาง มองตามนางอยู่ครู่หนึ่ง กระทั่งเงาร่างขององครักษ์เสื้อแพรลับสายตาไป เขาจึงเอ่ยปาก “คนที่ชื่อหลิวจิ้งผู้นั้น ดูเหมือนจะร้ายกาจยิ่งนัก”

พานอวิ๋นพยักหน้า “ข้าหวนนึกถึงภาพเหตุการณ์ยามเราเผชิญหน้ากันคราวก่อนอยู่หลายรอบ เขาอาจจะรู้จักข้า”

หวังชงตกใจจนต้องหันไปมองนาง

ทว่าพานอวิ๋นเพียงเอ่ยเตือนสติ หมุนตัวพลางกล่าว “เตรียมตัวเสีย พรุ่งนี้พวกเราก็ไปเช่นกัน”

หวังชงสงบจิตคิดดู หลิวจิ้งผู้นั้นก็ไปแล้ว ชั่วเวลาสั้นๆ คงไม่เจอกันอีกกระมัง

เขาผ่อนลมหายใจออกฟู่ว พักเรื่องนี้ไว้ชั่วคราว

พอองครักษ์เสื้อแพรไป ประตูเมืองก็ผ่อนคลายลง ไม่ตรวจตราทะเบียนราษฎรและใบผ่านทางของผู้สัญจรเข้าออกอีก

นายจ้างและแม่เล้าแห่งหอวสันต์หมื่นบุปผานึกไม่ถึงเลยว่าพวกตนมอบผลประโยชน์ให้องครักษ์เสื้อแพรไปมากมาย ปรนเปรอรับรองพวกเขาเปล่าๆ สองสามวัน พวกเขากลับปัดก้นจากไปหน้าตาเฉย แทบอกแตกตายเสียให้ได้