ตอนที่ 396 เบนสายตา

พานอวิ๋นและหวังชงหาเสื้อผ้าในโรงรับจำนำได้สามสิบกว่าชุด ช่วยไม่ได้ เสื้อผ้าข้างในทั้งดีทั้งถูก

พานอวิ๋นจึงอดไม่ได้ที่จะซื้อให้พวกตนเองด้วยสองชุด มีทั้งชุดบุรุษและชุดสตรี

อ้อ ของพวกนางเป็นชุดบุรุษ ส่วนของหวังชงและเถาเหยียนไป๋เป็นชุดสตรี

นี่ก็เพื่อความสะดวกในการแปลงโฉมเปลี่ยนชุดในภายภาคหน้า

ทั้งสองคนยังซื้อถุงผ้าและผ้ามือสองราคาถูกมาอีกไม่น้อย

หวังชงรู้สึกว่าเท่านี้ยังไม่พอ จึงลากพานอวิ๋นไปร้านขายผ้า ซื้อผ้าสีดำมาสองพับโดยตรง “อาจารย์อาน้อย ด้วยความถี่ในการก่อเรื่องของพวกท่านในตอนนี้ ข้ารู้สึกว่าต้องตัดชุดย่องราตรีเตรียมไว้สักชุดแล้ว”

พานอวิ๋น “ชุดเดียวจะไม่พอหรือไม่ อยากจะซื้อเพิ่มอีกสองพับ ตัดให้คนละสองชุดไปเลยดีไหม”

หวังชงมองนางเงียบๆ แวบหนึ่ง หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในร้านค้าใหม่อีกรอบ

หลังจากฟ้ามืดลง พานอวิ๋นก็หยิบยันต์คุ้มภัยออกมาปึกหนึ่ง มอบให้พวกนางคนละใบแล้วกล่าวว่า “ถือห่อผ้าของตัวเองไว้ให้ดี ประเดี๋ยวก็ไปแล้ว”

เคอร์ฟิวผ่านไปครึ่งชั่วยามแล้ว ยามนี้บนถนนใหญ่ไร้ผู้คน คนในโรงเตี๊ยมส่วนใหญ่ก็เข้านอนกันหมดแล้ว