เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
สองปีมิได้ยาวนานอันใด หัวหน้าสำนักคุ้มภัยคลายหัวคิ้วพลางยิ้มกล่าว “มีอยู่ขอรับ สำนักคุ้มภัยของพวกเรามีคฤหาสน์ไร่นาแห่งหนึ่งอยู่แถบนอกเมือง ใกล้ๆ คฤหาสน์ไร่นาก็เป็นหมู่บ้าน หากจอมยุทธ์หญิงไว้ใจข้า ก็ให้พวกนางพักอยู่ที่คฤหาสน์ไร่นาของบ้านข้าไปพลางๆ ถึงยามนั้นข้าจะสร้างห้องให้พวกนางสักสองสามห้อง แบ่งที่ดินให้พวกนางเช่า ยามว่างก็ยังปลูกผักนำเข้ามาขายในเมืองได้”
เขาเอ่ยว่า “ขอเพียงมิได้เดินทางไกล ก็ไม่มีปัญหาอันใด ผ่านไปสักสองปี เรื่องของหอวสันต์หมื่นบุปผาซาลง ถึงตอนนั้นพวกนางค่อยไปทำใบผ่านทางที่ศาลาว่าการอำเภอ จะอยู่ต่อหรือกลับบ้าน พวกนางย่อมตัดสินใจเองได้”
พานอวิ๋นตอบตกลง
ทั้งสองตกลงราคาค่าคุ้มกันขบวนสินค้าและค่าจัดการเรื่องคนเรียบร้อย พานอวิ๋นวางเงินมัดจำไว้ นัดแนะว่าคืนนี้จะส่งคนมาให้
หงเหยียนเดินอยู่ข้างกายนาง อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองหัวหน้าสำนักคุ้มภัยที่ยิ้มจนหน้าบานเป็นดอกไม้ แล้วเอ่ยถามนาง “พบกันเพียงหน้าเดียว เจ้าก็เชื่อเขาแล้วรึ”
พานอวิ๋น “ประการแรก ข้าสืบดูชื่อเสียงของสำนักคุ้มภัยมาแล้ว ประการที่สอง ข้าดูเสนาหมากรุกเป็น”