ตอนที่ 394 หาสำนักคุ้มภัย

ถ้อยคำเช่นนี้ พวกนางเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก แม้แต่หูจิ่งก็ยังอดมิได้ที่จะเงยหน้ามองนาง

พานอวิ๋นเอ่ยกับพวกนางด้วยรอยยิ้มเบิกบานว่า “ชีวิตใหม่ย่อมทำให้ยินดีเสมอ พรุ่งนี้ข้าจะซื้อของอร่อยมาฉลองกับพวกเจ้า หนึ่งคือฉลองที่พวกเจ้าหนีรอดปลอดภัย สองก็เพื่อยินดีกับชีวิตใหม่ของพวกเจ้า นับแต่นี้ไป ภูเขาใหญ่ที่เคยกดทับอยู่บนตัวพวกเจ้าหายไปลูกหนึ่งแล้ว พวกเจ้าเป็นอิสระ ปราศจากการกดขี่ของพ่อแม่ญาติพี่น้อง”

เด็กสาวทั้งหลายอ้าปากค้าง พึมพำว่า “ไม่มีพ่อแม่ญาติพี่น้องกดขี่... แต่หากไร้พ่อแม่ญาติพี่น้อง มิใช่ว่าน่าเวทนาหรอกหรือ”

พานอวิ๋นกล่าวว่า “น่าเวทนาอันใดกัน สิ่งที่ฟ้าดินให้กำเนิดและเลี้ยงดูล้วนถูกมองว่าเป็นของล้ำค่ามาโดยตลอด นี่พวกเจ้ากลายเป็นของล้ำค่าแล้ว เทพเซียนฟ้าดินก็คือญาติพี่น้องและที่พึ่งพาของพวกเจ้า”

เดิมทีพานอวิ๋นพูดจาเหลวไหลไปเรื่อยเพื่อปลอบใจพวกนาง แต่พอพูดถึงตรงนี้กลับชะงักไปเล็กน้อย รู้สึกว่านี่ก็มีเหตุผลอยู่ไม่น้อย นางจึงกล่าวว่า “หากมิใช่ลิขิตสวรรค์ พวกเราจะพานพบกันได้อย่างไร และข้าจะช่วยพวกเจ้าออกมาได้อย่างไรเล่า”