ตอนที่ 393 ชีวิตเป็นของพวกเจ้า

“เห็นหรือไม่” พานอวิ๋นชี้นิ้วไปยังประตูใหญ่ของศาลาว่าการอำเภอให้พวกนางดู พลางเอ่ยว่า “ข้าจะให้เงินพวกเจ้าจำนวนหนึ่ง พวกเจ้ารอฟ้าสว่างอยู่ที่นี่ได้ จากนั้นก็ตีกลองเข้าไป อย่าบอกว่าพวกเจ้าออกมาจากหอวสันต์หมื่นบุปผา ให้บอกแค่ว่าพวกเจ้าถูกคนลักพาตัวล่อลวงมาถึงที่นี่ ต้องการกลับบ้านเกิด ตามกฎหมายแล้ว ศาลาว่าการต้องส่งพวกเจ้ากลับบ้านเกิด”

เด็กสาวทั้งหลายโตมาจนปานนี้ไม่เคยเข้าศาลาว่าการมาก่อน จึงตื่นตระหนกอยู่บ้าง เอ่ยเสียงเบาว่า “หากพวกเขาไม่ส่งเล่า”

พานอวิ๋นเอ่ยว่า “หากพวกเขาไม่ส่ง พวกเจ้าก็ท่องมาตรากฎหมายให้พวกเขาฟัง ข้าจะสอนพวกเจ้าท่องสักท่อน พวกเขาไม่กล้าไม่ส่งแน่”

“ข้ายังให้เงินพวกเจ้าอีก ตีหนึ่งกระบองก่อนค่อยให้พุทราหวานตบท้าย พวกเจ้ารวบรวมเงินมอบให้พวกเขาสักหน่อย จำไว้ ให้มากเกินไปไม่ได้”