ตอนที่ 392 ขโมยคน

ในห้องลงทัณฑ์มีแม่นางเพียงสามคน คนที่เล็กที่สุดอายุรุ่นราวคราวเดียวกับพานอวิ๋น ส่วนอีกสองคนดูเหมือนอายุราวสิบสี่สิบห้าปี

ยามที่พานอวิ๋นเดินเข้าไป ทั้งสามคนก็เหลือเพียงลมหายใจออก ไม่มีลมหายใจเข้าแล้ว

เมื่อเห็นว่าบนร่างของพวกนางไม่มีเนื้อดีๆ เหลืออยู่เลย พอแตะดูมือเท้า ก็พบว่าปวกเปียกไปหมดทั้งสิ้น

นางอดมิได้ที่จะขมวดคิ้ว นี่เป็นการลงมือโบยตีหมายเอาชีวิตคนโดยแท้

พานอวิ๋นป้อนสมุนไพรให้พวกนางไปพลาง กวักมือเรียกเถาเหยียนไป๋มาไปพลาง

เถาเหยียนไป๋มองดูแวบหนึ่งก็กล่าวว่า “อาจารย์อาน้อย ท่านต้องถ่ายทอดพลังปฐมให้พวกนางสักเล็กน้อย มิเช่นนั้นพวกนางคงมีชีวิตรอดต่อไปมิได้”

พานอวิ๋นถ่ายทอดปราณให้พวกนาง ทิ้งเถาเหยียนไป๋ไว้ให้รักษาพวกนาง ส่วนตนเองหมุนกายมุ่งหน้าไปยังอีกสองห้อง

ในห้องกักขังขังเด็กสาวไว้ห้าคน ทว่าทางด้านห้องฝึกคณิกากลับมีมิน้อย พานอวิ๋นค้นทั่วทุกห้องจนหาตัวออกมาได้แปดคน

เมื่อได้ยินพานอวิ๋นบอกว่ามาช่วยพวกนาง แม่นางทั้งหลายต่างครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย ต่างพากันปิดปากไว้มิกล้าร้องไห้

พานอวิ๋นรวมคนทั้งหมดมาไว้ด้วยกันแล้วกล่าวว่า “ผู้ใดสมัครใจจากไปก็จงตามข้ามา ผู้ใดมิสมัครใจจากไปก็อยู่ที่นี่ต่อไป และมิต้องกลัว ข้าเพียงตีคนจนสลบไป มิปล่อยให้พวกเจ้าต้องมีชนักติดหลังหรอก”