ตอนที่ 391 แอบเงียบๆ

หนิงซวงเขียนกระดาษแผ่นเล็ก แล้วกดลงบนชั้นตำราที่แนบชิดติดกำแพงต่อหน้าพานอวิ๋น แผ่นกระดานแผ่นหนึ่งเปิดออก นางวางกระดาษแผ่นเล็กลงในกล่องใบหนึ่งแล้วเลื่อนส่งไป

พานอวิ๋นมองดูพลางเลิกคิ้ว

ดูเหมือนว่าการรอข่าวสารต้องใช้เวลาอยู่บ้าง หนิงซวงจึงพิงชั้นตำราสนทนากับพานอวิ๋น “ดูท่านักพรตน้อยน่าจะเพิ่งมาจี่หนานเป็นครั้งแรก หอวสันต์หมื่นบุปผาตาบอดอย่างไรถึงได้ล่วงเกินท่านักพรตน้อยเข้าเล่า”

พานอวิ๋นยื่นนิ้วมือออกมาหนึ่งนิ้วแล้วเอ่ย “หนึ่งตำลึง”

หนิงซวงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะคิกคัก “แค่คุยเล่นเรื่อยเปื่อยเท่านั้น”

ทว่าในใจนางยังคงนึกสงสัย กำลังคิดอยู่ว่าตนเองจะต้องควักเงินหนึ่งตำลึงเงินนี้หรือไม่ ชายที่กำลังคิดราคาอยู่หน้าโต๊ะก็เอ่ยขึ้นอย่างเย็นเยียบ “ห้าร้อยอีแปะ ข้าบอกเจ้าเอง”

หนิงซวงจึงหันไปมอง “เจ้ารู้รึ”

ชายผู้นั้นไม่เอ่ยคำ

หนิงซวงจึงลูบคาง “คงไม่ใช่ว่าเพิ่งจะล่วงเกินเมื่อครู่นี้หรอกกระมัง”

ยังไม่ทันได้รับคำตอบ เสียงกริ่งดังกริ๊ง หนิงซวงเปิดแผ่นไม้ออกใหม่อีกครั้ง ยื่นมือเข้าไปดึง ดึงกล่องใบหนึ่งออกมา เปิดออกแล้วก็หยิบม้วนภาพร่างแผนผังออกมาหนึ่งม้วน