เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ชายชุดเหลืองแห้งตกใจกลัวจนหลับตาลง ไม่กล้าสบตากับพานอวิ๋น
ทว่าข้างหูพลันมีเสียงหัวเราะเบาๆ ดังแว่วมา น้ำเสียงราวกับมารร้ายของพานอวิ๋นกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูเขา “ข้าอยากจะลองดูสักหน่อย”
ชายชุดเหลืองแห้งรู้สึกได้ถึงมือข้างหนึ่งที่แตะลงบนเปลือกตาของเขาอย่างแผ่วเบา ทำให้หัวใจของเขาดิ่งวูบลงเรื่อยๆ
“ยังมีอีกวิธีหนึ่ง นั่นคือใช้เข็มสว่านแทงเข้าไปจากในรูหู ทะลวงผ่านสมองแล้วจมดิ่งลงสู่จิตสำนึก จากนั้นก็อ่านความทรงจำของเจ้า นี่เรียกว่ามหาวิชาดูดไขกระดูก”
ชายชุดเหลืองแห้งสัมผัสได้ถึงความผิดปกติประหลาดที่ข้างหู ราวกับมีบางสิ่งยื่นลึกเข้าไปในรูหู
เมื่อมองไม่เห็น ความรู้สึกก็ยิ่งฉับไวยิ่งขึ้น
เขาตกใจกลัวจนร่างแข็งทื่อ ลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน สบเข้ากับดวงตาจิ้งจอกคู่หนึ่งพอดิบพอดี ภายใต้ความตื่นตระหนก จึงเสียขวัญไปในชั่วพริบตา
เขาคล้ายกับมองเห็นตอนที่ตนเองยังเป็นเด็ก ตั้งแต่เด็กมากๆ เริ่มหวนนึกถึงอดีตขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว...
ตั้งแต่วัยทารกของเขาไปจนถึงวันก่อนหน้าที่จะรับภารกิจแล้วออกเดินทาง เขาก็ประหนึ่งยืนอยู่ในมุมมองของคนนอกเพื่อเฝ้ามองชีวิตของ “เขา” รอบหนึ่ง...
หูและดวงตาต่างค่อยๆ มีเลือดซึมออกมา