ตอนที่ 384 กลายเป็นเพื่อนขึ้นมาเอง

มู่หลินถูกผลักไสออกมา วัยเยาว์ย่อมมีศักดิ์ศรี ยามถูกกระทบกระเทือนจิตใจเช่นนี้ เขาจึงแค่นเสียงฮึ ทิ้งร่มลงแล้วคิดจะลุยสายฝนจากไปตามลำพัง

“นี่!”

พานอวิ๋นสะบัดมือคราหนึ่ง ร่มที่เพิ่งร่วงหล่นลงไปของเขาก็ลอยกลับไปอยู่เหนือศีรษะอย่างมั่นคง นางเอ่ยว่า “หากล้มป่วยขึ้นมาก็เป็นเรื่องของเจ้าเองนะ!”

มู่หลินเงยหน้ามองร่มที่ลอยอยู่เหนือศีรษะ โทสะพลันมลายหายไปในพริบตา เขายื่นมือออกไปจับด้ามร่ม แล้วหมุนกายจากไป

เขาผลักประตูเดินกลับเข้าไปในวิหารเทพ เพิ่งจะอ้อมผ่านรูปปั้นมายังด้านหน้า ก็ได้ยินเสียงม้าร้องแผดก้อง

ฝีเท้าของเขาพลันชะงักงัน เงยหน้ามองออกไป ก็เห็นคนสวมเสื้อฟางขี่ม้ามาสิบกว่าคนนอกวิหาร

ใต้ม่านสายฝน เขาจำได้ในแวบแรกว่าผู้ขี่ม้านำหน้าคือท่านอาจินแห่งจวนกั๋วกง ทว่าคนที่กระโดดลงจากม้าเคียงข้างกันกลับแปลกหน้ายิ่ง ท่ามกลางสายฝน สีสันสดใสสะดุดตาสายหนึ่งพลันกระแทกเข้าสู่สายตา

เป็นองครักษ์เสื้อแพร!

มู่หลินรูม่านตาหดเล็กลง ถอยหลังไปสองก้าวในทันที เขาวางร่มลง ซ่อนร่มไว้ด้านหลังรูปปั้นอย่างเงียบเชียบ จากนั้นก็เอียงศีรษะมองประตูเรือนที่แง้มอยู่แวบหนึ่ง คิดแล้วก็อาศัยจังหวะที่คนยังไม่เข้ามาในวิหาร ค่อยๆ ถอยกลับไป เดินขึ้นหน้าดึงประตูเรือนที่แง้มไว้ให้แน่นหนา แล้วหยิบท่อนไม้แถวนั้นมาเสียบขัดประตูเอาไว้