เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เสียงค่อยๆ ไกลออกไป หวังชงและเถาเหยียนไป๋ล้วนทำเป็นไม่ได้ยิน คณะพานอวิ๋นในตู้รถต่างก็นั่งนิ่งอย่างว่าง่าย รอจนรถขึ้นสะพานและห่างออกไปไกล ทั้งสามคนจึงเลิกม่านรถแอบมองออกไปข้างนอก เผื่อว่าจะเหลือบเห็นคนที่คิดจะจับกุมพวกเขาได้สักแวบ
ผลคือเพิ่งจะยื่นหัวออกไป หวังชงที่อยู่บนคานหน้ารถก็กระแอมเบาๆ ยื่นหน้าเข้ามาจ้องพวกนาง
ทั้งสามรีบนั่งตัวตรงทันที
หวังชงส่งสายตาตักเตือนพวกนางเป็นครั้งสุดท้าย จึงค่อยปล่อยม่านลงแล้วหันกลับไปนั่งตามเดิม
จนกระทั่งออกจากประตูเมือง สามคน หนึ่งจิ้งจอก หนึ่งผีในตู้รถจึงค่อยร่าเริงขึ้นมา พากันเลิกม่านหน้าต่างรถแล้วยื่นหัวออกไปมอง
หงเหยียนขี้เกียจแปลงกายเป็นมนุษย์ ยังคงอยู่ในร่างจิ้งจอก ยื่นหัวออกไปมองข้างนอกเช่นกัน
แม้แต่เสี่ยวหงก็ยังอดไม่ได้ที่จะออกมาจากปิ่นทอง หลบเลี่ยงแสงแดดแล้วหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง
หวังชงก็ผ่อนคลายลงเช่นกัน พิงประตูด้านหน้ารถพลางสะบัดเชือกในมือไปมา
พานอวิ๋นยื่นหัวออกมาถาม “ชงเอ๋อร์ พวกเขาจะสอดมือยุ่งเรื่องของนายท่านหลวี่กับคุณชายเฉินหรือไม่”