ตอนที่ 374 ซวย

เมื่อทอดสายตาส่งคนเดินไปไกลแล้ว พานอวิ๋นก็หันขวับกลับมามองเงินทองในอ้อมอกของเมี่ยวเจินและเมี่ยวเหอทันที

พอเปิดออกดู ล้วนเป็นตั๋วเงินใบละ 100 ตำลึง มีมากถึงสิบกว่าใบ

พานอวิ๋นเพิ่งจะเปิดออก นกตัวหนึ่งก็บินผ่านความมืดมิดยามราตรีไป เสียงดังแปะ มีบางสิ่งตกลงมาใส่หน้าผากของนางพอดี

พานอวิ๋น : ...

เมี่ยวเจินและเมี่ยวเหอพากันถอยหลังไปหนึ่งก้าวพร้อมกัน มองพานอวิ๋นด้วยสีหน้าตื่นตระหนกขวัญผวา

นิ้วมือที่จับตั๋วเงินของพานอวิ๋นออกแรงเกร็งเล็กน้อย เส้นเลือดสีน้ำเงินบนมือปูดโปนขึ้นมา นางพยายามคลี่ยิ้ม หมุนตัวยัดตั๋วเงินปึกหนึ่งให้หวังชงทั้งหมด กัดฟันกรอดพลางเอ่ยว่า “ชงเอ๋อร์ นี่มิใช่ความดีความชอบของข้า แต่เป็นผลงานของอารามไตรวิสุทธิ์เราทั้งหมด ดังนั้นเงินนี้จึงมอบให้อารามเต๋า เจ้าเก็บไว้เสีย!”

หวังชงล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาค่อยๆ เช็ดหน้าผากให้นาง รับเงินมาแล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “อาจารย์อาน้อย ข้าทราบแล้ว อีกประเดี๋ยวข้าจะลงบัญชีส่วนกลางไว้ นี่เป็นเงินที่พวกเราหามาด้วยกันขอรับ”

พานอวิ๋นพยักหน้า จากนั้นก็แหงนหน้ามองฟ้าแล้วเอ่ยว่า “ถูกต้อง หามาด้วยกัน!”