เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
หงเหยียนไม่เข้าใจ “พวกเขาเอาชนะเจ้าได้หรือ ไม่กลัวก็ตีกลับไปสิ!”
“ตีกลับไปโทษยิ่งเพิ่มขึ้นอีกขั้น เจ้าจะไปหรือไม่ไปกันแน่ ภายหน้าข้ายังต้องสอบเอาใบอนุญาตบวช ยังต้องรับตรานักพรตอีกนะ” ทั้งสองสิ่งนี้ไม่อาจแยกขาดจากราชสำนักและจวนเทียนซือได้ นางจำต้องยอมรับข้อจำกัดเข้าใจหรือไม่
เสี่ยวหงดึงหงเหยียนเบาๆ เอ่ยเสียงกระซิบ “นักพรตเต๋าในจวนเทียนซือล้วนไม่ค่อยดีเลย ทั้งยังเลี้ยงผีน้อยได้ด้วย พวกเราเปลี่ยนที่ไปเที่ยวเล่นกันเถิด”
หงเหยียน “รอก่อน ข้าจะกลับห้องไปเอาของ ข้าค้นพบแล้ว พวกเจ้าล้วนชอบเงินกันมาก เห็นได้ชัดว่าเงินเป็นสิ่งดี ข้าตัดสินใจแล้ว ข้าก็จะชอบเงินเหมือนกัน”
พานอวิ๋นพึมพำในใจ การชอบเงินมิใช่สัญชาตญาณหรอกหรือ
ผู้คนที่อยู่รอบข้างพยายามเงี่ยหูฟังหมายจะได้ยินคำพูดของพวกนางให้ชัดเจน ทว่ากลับพบว่าไม่ได้ยินแม้แต่ประโยคเดียว
เห็นเพียงพวกนางพูดจบ หงเหยียนก็หันหลังวิ่งขึ้นไปยังชั้นสองของเรือสำราญทันที
หงเหยียนเก็บเงิน เครื่องประดับ เสื้อผ้า และสิ่งของต่างๆ ในห้องจนหมดสิ้น
ข้าวของของเสี่ยวหงก็ล้วนเป็นนางที่ช่วยเก็บไว้ ของของนางมีน้อย อีกทั้งหลายสิ่งยังไม่ได้ใช้อีกด้วย