เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นหันศีรษะกวาดสายตามอง ปรากฏว่าเห็นหงเหยียนกับเสี่ยวหงกำลังเขย่งปลายเท้ามุงดูความครึกครื้น จึงเอ่ยอย่างหงุดหงิดว่า “ยังยืนบื้ออันใดอยู่อีก คนจะตายกันหมดแล้ว ตามข้าลงน้ำไปหาคน”
หงเหยียนชี้จมูกตนเองพลางกล่าว “ข้ารึ ไม่ดีกระมัง ผลกรรมจากการช่วยชีวิตคนหนึ่งคนมันยิ่งใหญ่เกินไปแล้ว...”
พานอวิ๋นคว้ามือนางแล้วโยนลงแม่น้ำทันที พลางกล่าวว่า “เจ้ามาฝึกฝนหาประสบการณ์ ก็คือมาพัวพันกับผลกรรม กลัวกรรมอันใดเล่า”
หงเหยียนถูกโยนลงน้ำ ส่งเสียงอึกอักคำเดียวก็จมหายลงไปในแม่น้ำ แม้จะบ่นพึมพำ ทว่ายังคงดำดิ่งลงไปหาคนยังก้นแม่น้ำ
โยนหงเหยียนเสร็จ พานอวิ๋นก็หันไปมองเสี่ยวหง
เสี่ยวหงบิดผ้าเช็ดหน้าไปมาพลางเอ่ย “เช่นนี้ไม่ดีกระมัง หากข้าลงน้ำไปด้วย พวกเขาจะไม่เข้าใจผิดคิดว่าผีน้ำหาตัวตายตัวแทนหรือ แล้ววันหน้าข้าจะใช้ชีวิตบนเรือสำราญต่อไปอย่างไรเล่า”
“จะอยู่อันใดอีก พรุ่งนี้หากไม่หนีพวกเราก็ต้องถูกคนของจวนเทียนซือจับตัวแล้ว” พานอวิ๋นถีบนางตกแม่น้ำไปหนึ่งเท้า “พ้นคืนนี้ไป เรือสำราญแห่งจวนมณฑลฉางโจวก็ไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกับเจ้าอีก”
เสี่ยวหงถูกถีบตกน้ำไปหนึ่งเท้า พานอวิ๋นก็กระโดดตามลงไปเสียงดังตูม