กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เด็กสาวทั้งสามคนปีนขึ้นไปหมดแล้ว เถาเหยียนไป๋ยิ้มให้คนแจวเรืออย่างเกรงใจ แล้วปีนบันไดเชือกตามขึ้นไปเช่นกัน
เพราะเพิ่งเคยปีนบันไดแบบนี้เป็นครั้งแรก เขาจึงกะจังหวะลงแรงไม่ถูกไปชั่วขณะ ทั้งยังตัวสั่นขึ้นมาวูบหนึ่ง
หวังชงจึงตบเอวด้านหลังของเขาเบาๆ กัดฟันกระซิบเสียงเบาว่า “เจ้าโง่ ใช้ตรงๆ ด้วยวิชาตัวเบาถีบส่งขึ้นไปสิ เจ้าคิดว่าพวกนางปีนขึ้นไปจริงๆ หรือไร”
เถาเหยียนไป๋ฉุกคิดขึ้นมาได้ จึงกลั้นลมหายใจไว้เฮือกหนึ่ง มือจับบันไดเชือกแล้วพุ่งทะยานขึ้นไป เท้าเพียงแตะบันไดเชือกเบาๆ ในสายตาของคนแจวเรือ เขาก็เหมือนกับเด็กสาวสามคนเมื่อครู่ไม่มีผิด พุ่งแวบๆ ขึ้นไปราวกับวานร
คนแจวเรือทำได้เพียงเอ่ยกับคนด้านบนว่า “เพิ่มอีกสามคน เพิ่มอีกสามคนนะ”
เขาเอ่ยกับหวังชงว่า “เพิ่มอีกสามคน เงินที่ให้เมื่อกี้ก็ไม่พอแล้ว พวกท่านต้องให้อีกหน่อย”
หวังชงจึงควักเงินหนึ่งพวงออกมาจากแขนเสื้อส่งให้เขา “ก้อนเงินแท่งที่อาจารย์อาน้อยของข้าให้เจ้าไปตั้งหนึ่งตำลึง เมื่อครู่เจ้าเพิ่งให้คนข้างบนไปแค่พวงเดียวใช่หรือไม่”
คนแจวเรือ : ...
เขาหยิบอีแปะแล้วโยนขึ้นไปให้คนด้านบนทันที คนด้านบนคว้าหมับไว้ได้อย่างแม่นยำ เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “คราวหน้าอย่าพาคนมาเยอะขนาดนี้อีก หากถูกจับได้พวกเราไม่มีทางได้ดีแน่”
หวังชงถึงได้ขึ้นเรือไป