ตอนที่ 367 อาจารย์อาน้อย อย่าคุยโว

สองอาหลานคุยกันได้ไม่นานนักก็แยกย้าย พานเทากลับบ้านไป ส่วนพานอวิ๋นก็อุ้มพานเสี่ยวเฮยไปเดินเที่ยวตามถนน เดินเล่นชมนกชมไม้ไปตลอดทางจนกระทั่งมาถึงหน้าร้านผ้าไหม

เทศกาลโคมไฟผ่านพ้น ฤดูวสันต์อันอบอุ่นยังจะอยู่อีกไกลหรือ

ดังนั้น วันนี้จึงมีผู้คนมากมายอาศัยจังหวะที่ร้านค้าจัดกิจกรรม วิ่งมาซื้อผ้าผ่อนเพื่อเตรียมตัดเสื้อผ้าฤดูใบไม้ผลิ

ส่วนพวกคนมีเงินไม่เพียงแต่ชอบจัดหาเสื้อผ้าใหม่ในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ แต่ยังชอบจัดหาข้าวของเครื่องใช้ใหม่อีกด้วย

ทิศตะวันตกของร้านผ้าไหมมีโต๊ะยาว 3 เมตรตั้งอยู่ บนโต๊ะเต็มไปด้วยเครื่องเคลือบอันประณีตงดงามหลากหลายชนิด

ไม่ไกลกันนั้นมีรถคันหนึ่งจอดอยู่ บนรถยังมีหีบอีกสิบกว่าใบ เห็นได้ชัดว่ายังมีสินค้าที่ยังไม่ได้นำออกมาวาง

พานอวิ๋นดึงสติกลับมาจากภวังค์ทันที นางก้าวไปข้างหน้าด้วยความตกตะลึง “หลานศิษย์ของมหาปรมาจารย์ พวกเราซื้อเครื่องเคลือบมาตามทางเยอะขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”

หวังชงกดเสียงต่ำเอ่ยว่า “สินค้าที่ข้ารับมาเมื่อปีก่อนตอนจะกลับขึ้นเขา เดิมทีก็กะว่าจะออกไปทำการค้า ผลคือพ่อข้ากักตัวข้าไว้บนเขา ข้าคิดว่าสินค้าชุดนี้คงต้องจมคามือไปอีกหลายปีเสียแล้ว ไม่นึกเลยว่าตอนนี้จะมีโอกาสได้ปล่อยของ”