ตอนที่ 366 ยอมแพ้

คุณย่าพานดูแก่ชราลงกว่าเมื่อสองปีก่อนมาก เส้นผมขาวโพลนไปเกือบหมด เมื่อเห็นพานอวิ๋น นางก็ลุกขึ้นยืนด้วยความประหลาดใจ ขอบตารื้นชื้นขณะกวาดสายตามองสำรวจร่างนั้นขึ้นลงสองรอบ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสะอื้นว่า “โตขึ้นแล้ว ไฉนถึง... โตขึ้นมาขนาดนี้ได้เล่า”

พานอวิ๋นเม้มปากยิ้มพลางกล่าวว่า “ท่านย่าเห็นข้าแล้ววางใจได้หรือไม่ ศิษย์พี่และศิษย์พี่หญิงต่างก็ปฏิบัติต่อข้าเป็นอย่างดี กระทั่งพวกหลานศิษย์ก็ยังดูแลเอาใจใส่ข้าอย่างดียิ่ง ถึงได้เติบโตมาได้ดีเพียงนี้เจ้าค่ะ”

เมื่อมองดูพานอวิ๋นที่ตัวสูงขึ้นมามากโข ใบหน้ากลมอิ่มเอิบและมีเลือดฝาด คุณย่าพานก็พูดคำว่า “เจ้าลำบากแล้ว” ไม่ออกเลยจริงๆ

เพราะเด็กคนนี้ได้รับการเลี้ยงดูมาดีกว่าตอนอยู่ตระกูลพานมากนัก

ตอนที่นางอยู่ตระกูลพาน อายุแปดขวบดูเหมือนหกขวบ ทว่ายามนี้อายุสิบขวบ กลับดูเหมือนเด็กอายุสิบเอ็ดสิบสองขวบแล้ว

คุณย่าพานลูบศีรษะนางด้วยความสะท้อนใจ แล้วปัดหมวกที่สวมไว้หลวมๆ ไปด้านข้าง จึงเผยให้เห็นร่องรอยบางอย่าง

คุณย่าพานรีบถอดหมวกของนางออกทันที ครั้นเห็นเส้นผมที่ยาวเพียงครึ่งข้อนิ้ว ขอบตาของคุณย่าพานก็แดงเรื่อขึ้นมา “ไฉนเป็นนักพรตเต๋าถึงต้องโกนหัวด้วยเล่า”