เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เสี่ยวหง “อย่างไรเสียวันหน้านางก็ต้องถูกคนขาย สู้ให้ข้าเป็นฝ่ายขายมิสู้ดีกว่าหรือ”
นางกล่าวว่า “ข้าพานางเดินทางมาตลอดทาง พอถึงจวนมณฑลฉางโจว ตกกลางคืนก็ออกไปสืบดู ได้ยินว่าเรือสำราญที่นี่สามารถพำนักอาศัยในอารามได้ ข้าก็เลยพานางไปพำนักอาศัยในอารามบนเรือสำราญเสียเลย พวกเราลุยเดี่ยวกันเอง!”
พานอวิ๋น “...”
นางมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่ก็ยังเอ่ยถาม “พวกเจ้าตัวหนึ่งเป็นจิ้งจอก อีกตัวเป็นผี อยู่นานถึงเพียงนี้ไม่เปิดเผยพิรุธเลยรึ”
หงเหยียนกล่าว “ข้าพบวิชาลวงตากับวิชาล่อลวงในความทรงจำมรดก หากพวกเขาปรารถนา ข้าก็ใช้วิชาลวงตา พวกเขาก็ไปกอดหมอนกอดเสาหัวเตียงเล่นกันเอง อ้อ เสี่ยวหงก็เรียนรู้วิชาลวงตาเป็นแล้วเช่นกัน ไม่มีปัญหาแม้แต่น้อย”
พานอวิ๋น “ผู้ที่มีเจตจำนงแน่วแน่ วิชาลวงตาย่อมมีโอกาสเสื่อมคลายลงกลางคันสูงยิ่ง”
หงเหยียน “แค่ฝ่ามือเดียวเท่านั้น ตบคนให้สลบไปก็สิ้นเรื่อง พอวันรุ่งขึ้นก็บอกว่าเขาตกหมอน”
พานอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งขึ้นให้ “ร้ายกาจ ร้ายกาจจริงๆ แต่มีปัญหาอยู่ข้อหนึ่ง การฝึกฝนตนเช่นนี้ มีประโยชน์ต่อสภาวะจิตของเจ้าจริงๆ หรือ”