เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้า “ช่างเถอะ ก็มิใช่คนดีเด่นอันใด เคารพโชคชะตาของพวกเขาหน่อยก็แล้วกัน”
ทุกคนจึงพร้อมใจกันหันหน้าไปมองทางริมฝั่ง ทำเป็นมองไม่เห็นเรือสำราญ
ช่วงลำคลองสายนี้ค่อนข้างกว้าง เรือสำราญจอดเทียบอยู่กลางลำน้ำ สองฟากฝั่งยังพอให้เรือลำเล็กแล่นผ่านไปได้ฟากละลำ
ยามที่เรือแล่นผ่านข้างเรือสำราญ คนทั้งห้าก็ยังอดไม่ได้ที่จะหันไปมองเรือสำราญ
เห็นเพียงภายในเรือสำราญ หญิงสาวกลุ่มหนึ่งแต่งกายหรูหรางดงามกำลังร่ายรำอย่างอ่อนช้อย ย่างก้าวพลิ้วไหวตามจังหวะ ยามที่หญิงสาวชุดแดงนางหนึ่งเอี้ยวเอวยกมือขึ้น สายตาก็ประสานเข้ากับคนบนเรือพอดี
หงเหยียนตกใจจนสะดุ้ง หางที่ซ่อนอยู่ในกระโปรงแทบจะดีดผึ่งออกมา
นางรีบหันหน้าหลบสายตาไปทางอื่น ท่วงท่ามือเท้าพลันสับสนปั่นป่วนขึ้นมาทันใด
เสี่ยวหงเห็นนางร่ายรำผิดจังหวะ จึงยื่นมือไปผลักนางคราหนึ่ง ผลักนางเซเข้าไปในอ้อมอกของบุรุษหนุ่มตรงๆ แล้วแย้มยิ้มพลางกล่าวเสียงออดอ้อน “น้องสาวคงคิดถึงคุณชายจ้าวแล้วกระมัง”
หงเหยียนซุกหน้าลงในอ้อมอกของคุณชายจ้าวด้วยความขวยเขิน