ตอนที่ 361 ลงเขาไปเถอะ

ในช่วงเวลาเจ็ดวันถัดมา คณะพานอวิ๋นเพียงยกขนมกะละมังใหญ่ลงเขาไปแบ่งให้บรรดาสหายตัวน้อยในวันชิวอิกเท่านั้น จากนั้นก็กลับขึ้นเขาไปใช้ชีวิตนักศึกษาชนิดแขวนคอกับขื่อ เอาเข็มทิ่มต้นขา

หลังจากเสวียนเมี่ยวถ่ายทอดวิชากระบี่ไล่ดวงดาวตามจันทราให้พานอวิ๋นแล้ว กลับยังไม่พอใจ เริ่มสอนวรยุทธ์คืนละหนึ่งชุดวิชา

ทั้งวิชากระบี่ วิชาดาบ วิชาหมัด และวิชาฝ่ามือ อีกทั้งยังมีวิชาเวท สิ่งที่พวกเมี่ยวเจินเมี่ยวเหอตบะไม่พอจนเรียนไม่ได้นั้น เสวียนเมี่ยวล้วนประดังประเดกรอกใส่ตัวพานอวิ๋นอยู่ฝ่ายเดียว

พานอวิ๋นที่คิดว่าตนเคยผ่านชีวิตมาชาติหนึ่งแล้ว ทั้งยังรู้วิชาเวทไม่น้อย เมื่ออยู่ต่อหน้าเสวียนเมี่ยว กลับพบว่าตนเองช่างรู้น้อยเหลือเกิน

ลำพังเพียงวิชาเวทอัญเชิญวิชาเทพ นางก็เรียนรวดเดียวถึง 12 วิชา จากนั้นพอหันหลังก็จำสับสนปนเปกันไปหมด

การอัญเชิญเทพต่างองค์กัน ก็มีคาถาและมุทรามือต่างกัน

ทว่าคาถาและมุทรามือเหล่านี้กลับคล้ายคลึงกันยิ่งนัก โดยเฉพาะมุทรามือ

ต่อให้เป็นพานอวิ๋นที่อ่านครั้งเดียวจำไม่ลืม พอเรียนรวดเดียว 12 วิชา ก็ยังจำสับสนไปหลายวิชา

แต่เสวียนเมี่ยวไม่ได้ชะลอความเร็วลงเลย ทั้งยังด่านางว่า “จำสับสนก็คือจำไม่ได้ จำไม่ได้ก็จงจำให้เอาเป็นเอาตาย!”