ตอนที่ 360 ฉลองปีใหม่

เพิ่งได้เลื่อนตำแหน่ง เบี้ยหวัดยังไม่จ่ายลงมา อิ่นซงจึงบอกว่าปีใหม่ปีนี้เขาคงส่งเงินกลับบ้านไม่ได้ รอช่วงปีใหม่ออกไปตั้งแผง พอเริ่มค้าขายมีเงินแล้วค่อยส่งเงินกลับมาให้ที่บ้าน

ไม่ผิดแน่ เงินส่วนใหญ่ของอิ่นซงหามาได้จากการตั้งแผงดูดวงให้คนอื่นข้างนอก ลำพังอาศัยเพียงเบี้ยหวัด ก็แทบจะเลี้ยงดูตัวเองกับลูกศิษย์ รวมถึงเด็กรับใช้บัณฑิตอีกหนึ่งคนได้แค่อย่างกระเบียดกระเสียรเท่านั้น

ไม่พอใช้เอาเสียเลย สองปีก่อนยังต้องอาศัยความช่วยเหลือจากหวังชงผู้เป็นลูกศิษย์คนโตอยู่เลย

หวังชงพับจดหมายเก็บแล้วเอ่ยว่า “ท่านพ่อ ส่งข่าวบอกอาจารย์อีกสักคำเถิด บอกว่าเงินในอารามมีพอใช้จ่ายในเรือนแล้ว ไม่ต้องให้เขาลำบากหาหรอก”

คิดไปคิดมา หวังชงกลัวว่าอิ่นซงจะไม่เชื่อ จึงเอ่ยว่า “หรือไม่ก็ส่งเงินไปให้อาจารย์สักสองสามร้อยตำลึงดีหรือไม่”

หวังเฟ่ยอิ่นเลิกเปลือกตาขึ้นมองเขา “กับเหล่าเอ้อร์ เจ้าช่างกตัญญูเสียจริงนะ”

หวังชง “...ท่านพ่อ ข้าเองก็อยากกตัญญูกับท่าน แต่ท่านแตะต้องเงินไม่ได้มิใช่หรือขอรับ”

พูดตามตรง แม้หวังชงจะเรียกอิ่นซงว่าอาจารย์ แต่กลับไม่มีความรู้สึกแบบเป็นอาจารย์วันเดียวเปรียบดั่งบิดาตลอดชีพทำนองนั้นจริงๆ

เพราะอิ่นซงแค่แบกรับชื่ออาจารย์เอาไว้เท่านั้น เขาได้รับการสั่งสอนจากหวังเฟ่ยอิ่นเป็นการส่วนตัวมาโดยตลอด