เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานเสี่ยวเฮยคาดไม่ถึงว่าตนเองยังต้องเป็นผู้คุ้มกัน ชั่วขณะนั้นจึงประหลาดใจยิ่งนัก
พานอวิ๋นหิ้วคอมันแล้วเดินออกไปข้างนอก “มีอันใดต้องประหลาดใจ เจ้ากับข้าเป็นหนึ่งเดียวกัน รุ่งโรจน์ร่วมกัน พินาศร่วมกัน ข้าปกป้องเจ้ามาตลอด ยามข้าเผชิญอันตราย เจ้ามิต้องปกป้องข้าหรือ”
พานเสี่ยวเฮย “ข้าเป็นเพียงแดนวิญญาณ แดนวิญญาณเป็นอาวุธเวทเสริม”
พานอวิ๋น “ข้าไม่เชื่อ ต้องเป็นเพราะเจ้าถูกผนึกไว้แน่ๆ ความทรงจำจึงขาดหายไป”
พานเสี่ยวเฮยไม่อยากจะส่งเสียงอีกต่อไป
ในห้องครัว หวังเฟ่ยอิ่นและพวกเขาวางชามและตะเกียบลงแล้ว กำลังนั่งอยู่ข้างโต๊ะมองดูเด็กๆ ไม่กี่คนกินข้าวต้มและไข่ไก่
สายตาของหวังเฟ่ยอิ่นกวาดมองไปมาบนร่างของคนหลายคน เอ่ยถามขึ้นว่า “พวกเจ้าทำถังซักผ้ากับเครื่องแยกเมล็ดอันใดอยู่ที่สระโอบดวงดาวนั่น ค้นคว้าถึงไหนแล้วเล่า”
พานอวิ๋นจึงยกมือขึ้น “ระบบขับเคลื่อนค้นคว้าจนเกือบเสร็จแล้วเจ้าค่ะ รอเพียงหาช่างฝีมือที่สามารถทำออกมาได้ตามแบบภาพร่างก็สร้างมันขึ้นมาได้แล้ว”
หวังเฟ่ยอิ่นจึงหันศีรษะไปถามหวังชง “เจ้าคิดจะทำการค้านี้หรือ”