เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
หวังชงปีนลุกขึ้นจากเตียงอย่างยากลำบาก สวมใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วเดินออกไป พอดีเห็นเถาเหยียนไป๋เปิดประตูออกมาทั้งที่ตายังปิดไปครึ่งหนึ่ง
พี่น้องร่วมสำนักมองเห็นกันและกัน ต่างก็อดทอดถอนใจมิได้ รู้ว่าตนถูกพ่อ (อาจารย์ลุงใหญ่) หลอกเอาอีกแล้ว
แต่ในเมื่อตื่นก็ตื่นแล้ว เสื้อผ้าก็ใส่เสร็จแล้ว จะให้กลับไปนอนแผ่บนเตียงอีกก็คงไม่เข้าที ทั้งสองคนจึงได้แต่ไปตักน้ำร้อนที่ห้องครัวเพื่อล้างหน้า
เถาเหยียนไป๋ลูบท้องพลางเอ่ย “เมื่อคืนกินขนมมากเกินไปจนแน่นท้อง เช้านี้ข้าไม่หิวเลยแม้แต่น้อย”
หวังชง “ข้าก็เช่นกัน”
เพราะไม่หิว จึงยิ่งไม่อยากลุกจากที่นอน
ทั้งสองคนตักน้ำมาล้างหน้าที่ริมหน้าผา เพิ่งจะสาดน้ำทิ้งลงไปใต้หน้าผา คณะพานอวิ๋นทั้งสามคนก็เพิ่งจะเดินกระเซอะกระเซิงผมเผ้ายุ่งเหยิง อุ้มอ่างไม้เดินเข้ามา
หวังชงเอ่ยถามเสียงแผ่ว “อาจารย์อาน้อย พวกท่านก็เพิ่งตื่นหรือขอรับ”
พานอวิ๋นพยักหน้าด้วยสีหน้าเหม่อลอย “ศิษย์พี่ใหญ่ปลุกน่ะสิ ปีใหม่เหตุใดจึงยังต้องตื่นเช้าอีก ช่วงปีใหม่มิใช่ควรจะอยากนอนถึงเมื่อใดก็นอนถึงเมื่อนั้นหรอกหรือ”