กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เถาจี้หาได้กลัวพวกเขาไม่ เขาปัดฝุ่นบนชายเสื้อเบาๆ แล้วเอ่ยว่า “ความจริงฟังแล้วแสลงหูใช่หรือไม่ อย่าลืมสิว่า ที่นาบรรพชน แปลงผักของบ้านข้า ทุกบ้านที่อยู่ที่นี่ล้วนมีส่วนแบ่งทั้งนั้น”
วาจานี้หลุดออกมา ชายหนุ่มทั้งสองต่างก็กระชับจอบในมือแน่น แล้วชะงักการเคลื่อนไหวลง
เถาจี้มองข้ามพวกเขา ส่งเสียงฮึดฮัดคำหนึ่งแล้วหันหลังเดินจากไป
พอเขาเดินพ้นไป ชายหนุ่มคนหนึ่งก็อดไม่ได้ที่จะเหวี่ยงจอบลงบนพื้นอย่างแรง พลางเอ่ยด้วยโทสะ “พ่อ บ้านเราแบ่งที่นาบรรพชนบ้านเขามาเท่าใด คืนกลับไปเสีย!”
“เจ้าหุบปาก”
“ก็แค่ที่ดินไม่กี่เฟิน บ้านเราจะต้องโดนเขาชี้หน้าด่าว่าไปตลอดชีวิตหรือ คืนกลับไปเสีย!”
“พวกเราต่อให้จะคืน ก็ไม่มีคนรับ ตอนนี้เขาเป็นนักพรตเต๋า ทั้งไม่ได้อาศัยอยู่ในหมู่บ้าน...”
“นั่นเป็นเรื่องของเขา จะขายหรือปล่อยทิ้งร้าง ล้วนเป็นเรื่องของเขาทั้งนั้น อย่างไรเสียบ้านเราก็ต้องคืนกลับไป”
หัวหน้าเผ่าเถาเปล่งเสียงขึ้น “พอได้แล้ว เรื่องเก่าตั้งกี่ปีมาแล้ว ที่ดินก็ปะปนรวมกันไปหมดแล้ว พ่อของเจ้าจะยังแยกออกได้หรือ”
หากเป็นเมื่อก่อน เมื่อหัวหน้าเผ่าเถาเปิดปาก ชายหนุ่มแม้ในใจจะไม่ยอมรับก็คงไม่กล้าเอ่ยคำใดอีก