ตอนที่ 356 สงครามน้ำลาย

ใกล้ถึงเทศกาลปีใหม่ ย่อมเป็นช่วงเวลาที่คนในหมู่บ้านหนาแน่นและพร้อมหน้าพร้อมตากันที่สุด

หัวหน้าเผ่าตระกูลเถาพาผู้เฒ่าและท่านไม่น้อยมานั่งอยู่ในลานบ้านตระกูลเถา กำลังสูบยาสูบแก้กลุ้มใจ

พ่อเถามองเขาด้วยความร้อนรน อดไม่ได้ที่จะเร่งเร้า “หัวหน้าเผ่า เมื่อครั้งกระโน้นที่ซานหลางพาลูกไปนั้นได้ทำหนังสือสัญญาไว้ มั่นเหมาะว่าเมื่อเด็กเรียนสำเร็จแล้วจะต้องส่งกลับมาบ้านข้า บัดนี้จะเอาตัวเด็กไปอีก เช่นนี้มันหมายความว่าอย่างไร”

เถาจี้นั่งอยู่บนม้านั่งตรงข้ามหัวหน้าเผ่าตระกูลเถา ได้ยินดังนั้นก็ยกขาไขว่ห้าง ดึงชายเสื้อคลุมขึ้นมาคลุมขาไว้อย่างไม่แยแส ไม่เอ่ยปากสักคำ หากแต่มองฝ่ายตรงข้ามด้วยสีหน้าน่าโดนอัดยิ่งนัก

หัวหน้าเผ่าตระกูลเถาอกสั่นสะอึกในใจ ทว่ายังคงเอ่ยถามตามหน้าที่ “เถาจี้ หนังสือสัญญาในวันวานยังคงอยู่ เจ้าจะว่าอย่างไร”

เถาจี้เอ่ยว่า “ข้ากลับคำแล้ว”

ทุกคน “...”

เถาจี้ปั้นหน้าเย็นชาเอ่ยว่า “ประการแรก ข้าคาดไม่ถึงว่าเขาจะมีพรสวรรค์ด้านหมอเต๋าถึงเพียงนี้ ประการที่สอง ข้าคาดไม่ถึงว่าตระกูลเถาจะทอดทิ้งเขาราวกับรองเท้าเก่าขาด”