เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋น “แม้ท่านจะมีฟ้าดินในแขนเสื้อแล้ว ทว่า... บางทีมิติหยกอาจจะใช้สะดวกกว่า ท่านลองดูเถิด”
หวังเฟ่ยอิ่นรับกล่องไปเปิดออก ด้านในเป็นจี้หยก 1 ชิ้น เขาหยิบมาลูบคลำเล่นในฝ่ามือครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มพลางกล่าว “ขอบใจศิษย์น้องหญิงเล็ก เอาละ กินข้าวเช้าเสร็จแล้ว ใครควรไปทำอะไรก็แยกย้ายกันไปเถอะ”
พานอวิ๋นย่อมต้องลงเขาไปทำหน้าที่ผู้ดูแลศาลเจ้าของนาง ถือโอกาสขบคิดโครงสร้างของถังซักผ้าและเครื่องแยกเมล็ด รวมถึงระบบขับเคลื่อนไปด้วย
หากใช้คำพูดของหวังชงก็คือ “กำลังขับเคลื่อนที่ไม่ต้องพึ่งพาแผ่นยันต์อาคมต่างหาก จึงจะเหมาะกับราษฎรสามัญชนที่สุด สิ่งที่เหมาะกับราษฎรสามัญชนจึงจะกลายเป็นสินค้าที่แพร่หลายได้ และจึงจะทำเงินได้”
แม้ว่ายามนี้พวกเขาจะไม่ขัดสนเงินทองแล้ว แต่มีผู้ใดรังเกียจว่าเงินมากเกินไปเล่า
ที่สำคัญที่สุดคือ พานอวิ๋นไม่อยากได้ชีวิตที่สะดวกสบายเยี่ยงศตวรรษที่ 26 หรอกหรือ
พานอวิ๋นเดินไปค้นกระดาษขาวจากหวังเฟ่ยอิ่นพลางพึมพำบ่นพึมพำ “เพื่ออุดมการณ์ เพื่อชีวิตอันงดงาม ข้านี่แหละเยาวชนยอดเยี่ยมรอบด้าน”
ทว่าเรื่องพรรค์นี้ย่อมไม่อาจพึ่งพาตนเองเพียงลำพัง พานอวิ๋นจึงตัดสินใจคัดเลือกตำราเรียนที่แดนวิญญาณบันทึกไว้มาคัดลอกให้หวังชง