ตอนที่ 354 ล้วนเป็นของขวัญ

หวังเฟ่ยอิ่นทำความสะอาดห้องของตนเสร็จ ไพล่มือไปด้านหลังเตรียมจะไปจัดเก็บห้องยา ครั้นเห็นของที่กองสุมอยู่บนลานว่าง เขารู้สึกราวกับฟ้าจะถล่มลงมา

เมื่อมองดูคนทั้งห้าที่นั่งยองๆ ยุ่งวุ่นวายอยู่ด้วยกัน หวังเฟ่ยอิ่นก็อดไม่ได้ที่จะเท้าสะเอวตะโกนลั่น “นี่ฝีมือใครกัน—”

ทั้งห้าหันขวับมามองพร้อมกัน แล้วยื่นนิ้วมือชี้คนทันที

พานอวิ๋นชี้ไปที่หวังชง “ลูกชายท่าน!”

ทว่าอีกสี่คนที่เหลือต่างชี้ไปที่พานอวิ๋น

พานอวิ๋นโมโหจนใช้นิ้วมือไปปัดกดนิ้วมือของพวกเขา “ข้าทำรึ ชัดเจนว่าเป็นหวังชงที่อยากจะปรับปรุงถังไม้”

นิ้วมือของพวกเถาเหยียนไป๋ทั้งสามจึงเลื่อนสลับไปมาระหว่างคนทั้งสอง “แต่อาจารย์อาน้อย เป็นท่านที่ให้พวกเราย้ายของเหล่านี้ออกมาทั้งหมด เพื่อจะได้ลงมือสะดวก...”

“พอได้แล้ว!” หวังเฟ่ยอิ่นเอ่ยขัดวาจาพวกเขา มือหนึ่งเท้าสะเอว อีกมือหนึ่งชี้นิ้วมือว่ากล่าว “ไม่ว่าจะเป็นความคิดของผู้ใด เดี๋ยวนี้ รีบเก็บกวาดให้เรียบร้อยเพื่อข้าบัดเดี๋ยวนี้ จะปีใหม่แล้ว จะปีใหม่แล้ว! ปีใหม่รกรุงรัง ทั้งปีนั้นก็จะรกรุงรังไปด้วย!”