เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ก่อนหน้าที่ราชสำนักจะปิดผนึกตราหนึ่งวัน รายงานด่วนจากต้าถงก็ส่งมาถึง คณะทูตหวาล่าตอนจากไปได้แสร้งทำเป็นโจรขี่ม้าปล้นชิงหมู่บ้านและตำบล มีผู้เสียชีวิต 12 คน บาดเจ็บเกือบร้อยคน ปล้นชิงผู้คนไปกว่า 30 คน ทรัพย์สินมิอาจนับได้
เหล่าแม่ทัพนายกองต้าถงไล่กวดไป 180 ลี้ ชิงตัวผู้คนกลับมาได้เพียง 13 คน สังหารศัตรูได้ 6 คน ทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บสาหัสเกือบร้อยคน...
ฮ่องเต้น้อยได้รับรายงานศึก ก็กริ้วจนฟาดฎีกาลง “สังหารได้แค่หกคนก็ยังมีหน้ามารายงานรึ อะไรกัน ยังจะให้เราปูนบำเหน็จความชอบให้พวกเขาอีกหรืออย่างไร”
“คณะทูตหวาล่ารั้งอยู่ต้าถงมิใช่วันสองวัน ปล้นชิงชายแดนก็มิใช่ครั้งสองครั้ง รู้อยู่แก่ใจว่าพวกเขาจะออกจากการปิดด่าน เหตุใดจึงไม่ส่งคนไปคุมส่ง”
ฮ่องเต้น้อยซักถามด้วยความข้องใจ “จูเหมี่ยนแม่ทัพใหญ่ต้าถงมัวไปทำอะไรอยู่”
เรื่องนี้ใครเล่าจะรู้