ตอนที่ 348 วันที่ยี่สิบสามเดือนสิบสอง

ขณะที่พานอวิ๋นหิ้วถังกระโดดไปมาตามหุบเขาเพื่อเก็บหิมะอยู่นั้น พวกเมี่ยวเหอกับเมี่ยวเจินก็ตื่นนอนกันแล้ว ร้องว้าวออกมาคำหนึ่งแล้วสาวเท้าเตรียมวิ่งไปดูพานอวิ๋นที่ฝั่งถ้ำ

หิมะตกหนักถึงเพียงนี้ อาจารย์อาน้อยย่อมต้องออกมาเล่นเป็นแน่ พวกเขาอยากไปเล่นด้วยกัน

ทว่าเพิ่งวิ่งไปได้เพียงสองก้าวก็ถูกหวังเฟ่ยอิ่นยืนขวางไว้เบื้องหน้า

เขาชี้ไปยังพลั่วและไม้กวาดตรงมุมกำแพงพลางเอ่ย “ยืนเหม่อกระไรอยู่ ไปกวาดหิมะเสีย!”

ทั้งสองคนหมุนตัวกลับอย่างเงียบงัน เถาเหยียนไป๋ที่ตามหลังพวกเขาอยู่หนึ่งก้าวไม่ส่งเสียงแม้แต่คำเดียว หมุนตัวตามไปหยิบพลั่วเช่นกัน

ท้ายที่สุด ทั้งสามคนก็มิอาจเฉียดกรายเข้าใกล้ริมเขาได้แม้แต่ก้าวเดียว หวังเฟ่ยอิ่นไม่อนุญาตให้พวกเขาไปพบนาง อีกทั้งยังมอบหมายภารกิจบำเพ็ญอันหนักหน่วงให้แก่พวกเขา

“โดยเฉพาะเหยียนไป๋กับเมี่ยวเหอ มรรคโอสถของภูเขามังกรพยัคฆ์นั้นมิควรค่าแก่การกล่าวถึง หากพวกเจ้าอยากเรียนรู้ให้แตกฉาน ย่อมต้องมาเรียนที่ภูเขาไตรวิสุทธิ์ของเรา”

“ปีหนึ่งพวกเจ้ามีเวลาอยู่บนเขาเพียงสามเดือนเศษเท่านั้น หากมิฉวยโอกาสนี้ร่ำเรียน จะผัดผ่อนไปถึงเมื่อใด” หวังเฟ่ยอิ่นยกหวังชงมาเป็นบทเรียนเตือนใจ “อย่าได้เอาอย่างศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเจ้า ดูประหนึ่งรู้แจ้งทุกสรรพสิ่ง ทว่าแท้จริงแล้วหย่อนยานไปเสียหมด ล้วนเรียนรู้เพียงระดับพื้นฐานเท่านั้น”