ตอนที่ 347 หิมะหนักเข้าฌาน

ใช้ชีวิตตัวคนเดียว ห่างไกลจากความวุ่นวายและความสัมพันธ์ระหว่างผู้คนทั้งปวง พานอวิ๋นจึงนอนหลับยาวไปสองวันเต็มๆ

สองวันนี้ นอกจากตื่นมากินอะไรนิดหน่อย ย่ำไปตามทางสายเล็กเพื่อตักน้ำเป็นครั้งคราวแล้ว ที่เหลือคือนอนหลับอย่างเดียว

นางชดเชยการนอนที่ขาดหายไปตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาจนครบ เส้นประสาทที่ตึงเครียดมาทั้งปีก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง

พอถึงวันที่สาม นางก็รู้สึกว่านอนจนกระดูกแทบจะผุกร่อนไปหมดแล้ว

นางจึงค่อยจัดแจงอารมณ์ นั่งสมาธิบำเพ็ญ

จากนั้นนางก็พบว่า เวลาที่นางเข้าฌานกลับสู้ก่อนหน้านี้ไม่ได้เสียอย่างนั้น

เรื่องนี้ทำให้พานอวิ๋นขมวดคิ้วแน่น

หลังจากทะลวงผ่าน นางไม่เพียงไม่ก้าวหน้าขึ้น กลับถอยหลังลงงั้นหรือ

พานอวิ๋นปรับลมหายใจนั่งนิ่ง เริ่มเข้าฌานและออกจากฌานซ้ำๆ

ทนจนในใจกระวนกระวาย ไม่อาจเข้าฌานได้อีกต่อไป นางก็ไปนั่งที่ปากถ้ำเพื่อชมทะเลหมอก รอจนจิตใจสงบลงบ้างจึงเริ่มนำวัสดุหยกที่เก็บไว้ในมิติออกมา เริ่มสลักค่ายกลมิติ