ตอนที่ 345 ข้ารักคนเป็นแล้ว

พานอวิ๋นนั่งเหม่ออยู่บนโขดหิน หันหน้าเข้าหาหน้าผา สายลมสายหนึ่งพัดขึ้นมาจากหุบเหว เนื่องจากตรงที่นางอยู่นั้นเป็นช่องเปิด ลมจึงม้วนตัวพัดเลียบขึ้นมาตามหน้าผาหิน พัดเข้ามาในถ้ำหิน ปะทะลงบนใบหน้าของนาง และเฉียดผ่านหนังศีรษะของนางไป...

เส้นผมที่ยาวเพียงครึ่งชุ่นเศษ ย่อมมิอาจปกป้องศีรษะกลมเกลี้ยงใบนี้ของนางได้เลยแม้แต่น้อย หนังศีรษะกำลังส่งเสียงคร่ำครวญ

พานอวิ๋นอ้าปากค้างเล็กน้อย จากความครึกครื้นพลันเข้าสู่ความเงียบสงบอย่างยิ่ง ย่อมมิอาจปรับตัวได้ทันในชั่วขณะ

นางเริ่มจมสู่ห้วงความคิด รู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก เหตุใดตนจึงเกิดความรู้สึกหงุดหงิดกระวนกระวายขึ้นมาได้เล่า ซ้ำยังมีความเศร้าสร้อยอยู่บ้างอีกด้วย

ชาติก่อน นางเคยพบเห็นโลกที่รุ่งเรืองและครึกครื้นยิ่งกว่านี้ ทว่าไม่ว่าจะอยู่ในสถานที่ที่ครึกครื้นเพียงใด ขอเพียงมีภารกิจ นางล้วนสามารถหวนคืนสู่สถาบันวิจัยเพื่อทุ่มเทให้กับการวิจัยได้อย่างรวดเร็ว

โลกใบนั้นครึกครื้นถึงเพียงนั้น ทว่าดูเหมือนจะมิได้เกี่ยวข้องกับนางสักเท่าใด

ความปรารถนาอันยิ่งใหญ่ที่สุดของนางคือการคลายผนึกของแดนวิญญาณ ทำความเข้าใจวรยุทธ์ที่ถูกผนึกอยู่ภายใน ปรับปรุงวรยุทธ์ในยุคปัจจุบันที่พัฒนาได้ไม่สมบูรณ์ให้ดียิ่งขึ้น เพื่อสร้างประโยชน์สุขแก่ปวงชน