ตอนที่ 339 ปลอบประโลม

หวังเฟ่ยอิ่นกวาดตามองสีหน้าของเถาเหยียนไป๋ ทอดถอนใจคราหนึ่งแล้วกล่าว “เจ้าต้องกล้ำกลืนความอยุติธรรมแล้ว”

น้ำตาของเถาเหยียนไป๋ร่วงเผาะในชั่วพริบตา ในที่สุดเขาก็สะกดกลั้นไม่อยู่ โผเข้าสู่อ้อมอกของหวังเฟ่ยอิ่นพลางร่ำไห้โฮ “อาจารย์ลุงใหญ่——”

หวังเฟ่ยอิ่นโอบกอดเขาไว้ ตบหลังเขาเบาๆ

ปีนี้เถาเหยียนไป๋เพิ่งมีอายุเต็มสิบห้าปีเท่านั้น ในสายตาของคนทางโลก เด็กวัยนี้ต้องเริ่มทาบทามสู่ขอ แบกรับภาระอันหนักอึ้งของครอบครัวแล้ว ทว่าในสายตาของหวังเฟ่ยอิ่น พวกเขาก็เหมือนเด็กเล็กๆ ที่ยังคงไร้เดียงสาไม่ประสีประสาต่อโลกใบนี้

เขาทอดถอนใจคราหนึ่ง ลูบหลังเขาแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลมอารมณ์

เถาเหยียนไป๋ร้องไห้เสร็จก็ผละออกจากอ้อมอก คุกเข่าสองข้างลงหน้าเตียงพลางปาดน้ำตา ก้มหน้าเอ่ยเสียงอู้อี้ “ข้ารู้ขอรับ ว่าการทำเช่นนี้จะทำให้อาจารย์อาสามเสียสัจจะต่อตระกูลเถา ข้าไม่ควรคิดเพ้อเจ้อเกินตัวเช่นนี้เลย...”

“เด็กเอ๋ย” หวังเฟ่ยอิ่นเอ่ยขัดเขาอย่างอ่อนโยน “อย่าได้รู้ความและตามใจผู้อื่นจนเกินไปนัก เจ้าต้องรักตัวเองให้มากหน่อย เห็นแก่ตัวบ้างก็ได้”