ตอนที่ 338 ข้าไม่ไปแล้ว

หวังเฟ่ยอิ่นพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า “ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง นายท่านเฉียนเป็นหัวเรือใหญ่ ชักชวนเหล่านายท่านและพวกท่านขุนนางมาร่วมสร้างบุญกุศลที่ศาลเทพภูเขาด้วยกันหลายท่าน รวมแล้วบริจาคมา 380 ตำลึง อีกประเดี๋ยวข้าจะส่งใบรายชื่อให้เจ้า เจ้าค่อยไปหาคนมาทำศิลาจารึกตั้งไว้หน้าศาลเจ้า ถือเป็นการเชิดชูบุญกุศลด้วย”

พานอวิ๋นตอบรับอย่างเบิกบานใจ “นายท่านเฉียนช่างเป็นผู้มีจิตกุศลยิ่งใหญ่จริงๆ”

ข้อนี้หวังเฟ่ยอิ่นเห็นพ้องด้วย เดิมทีก่อนหน้านี้เขาก็เคยบริจาคเงินให้พานอวิ๋นมาแล้ว คราวนี้เขาก็ยังบริจาคอีก 100 ตำลึง ส่วนที่เหลืออีก 280 ตำลึงนั้นเป็นเงินที่คน 32 คนที่เขาเชิญมาร่วมกันลงขัน

คนที่ให้มากมีที่บริจาคถึง 50 ตำลึง นายท่านหลายท่านก็บริจาคคนละ 20 ตำลึง ส่วนคนส่วนใหญ่ล้วนบริจาคกันคนละ 2 ตำลึงบ้าง 5 ตำลึงบ้าง

เงินเท่ากับค่าอาหารสักมื้อสองมื้อของพวกเขานั้น บริจาคออกมาก็ไม่นึกเสียดาย ได้ทั้งชื่อเสียงที่ดี ทั้งยังให้เกียรตินายท่านเฉียนได้อีกด้วย

ในห้องครัวไม่ได้จุดตะเกียง แต่เป็นการสุมฟืนเผาเพื่อคลายหนาว อาศัยแสงอัคคี ทั้งคนที่ออกไปข้างนอกและคนที่อยู่บ้านต่างก็แบ่งปันเรื่องราวในช่วงสองสามวันนี้กันอย่างมีความสุข