ตอนที่ 336 มองเห็นคือโอกาส

เมี่ยวเหอดวงตาเป็นประกาย ร้องลั่นว่า “อาจารย์อาน้อย! ต้องเป็นคณะอาจารย์อาน้อยกลับมาแล้วแน่ๆ!”

คณะพานอวิ๋นสามคนเดินเปียกโชกมาจากทางห้องยา หวังเฟ่ยอิ่นกวาดตามองพวกเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า เอ่ยถามอย่างไร้อารมณ์ “กระถางสมุนไพรของข้ายังดีอยู่หรือไม่”

พานอวิ๋นลูบจมูกแก้เก้อ ยิ้มประจบพลางว่า “ดี ดีมากเลยศิษย์พี่ใหญ่ เมื่อครู่พวกเราล้างกลับไปกลับมาตั้ง 20 รอบ ซอกมุมที่เคยเหยียบย่ำก็ล้างจนสะอาดเอี่ยมหมดแล้ว”

หวังเฟ่ยอิ่นพลันบังเกิดลางสังหรณ์ไม่เข้าที “เจ้าเอากระถางสมุนไพรของข้าไปใส่สิ่งใด ถึงยอมล้างตั้ง 20 รอบ!”

คราวก่อนหลังพวกเขาลงไปนั่ง เขาให้พวกเขาล้างสามรอบ พานอวิ๋นยังพึมพำบ่นอุบว่าเขายุ่งยากเรื่องมาก

พานอวิ๋นอ้าปากพะงาบๆ เอ่ยเสียงแผ่ว “ก็แค่ใส่คนแปลกหน้าไปสองคนเอง”

หวังเฟ่ยอิ่นคิ้วกระตุกชี้ชัน “เจ้าบ้าไปแล้ว ร่ำบอกว่าห้ามให้คนในโลกีย์เห็น เจ้ายังจับคนยัดเข้าไปข้างในอีกรึ”

พานอวิ๋นรีบกล่าวทันควัน “หมดสติอยู่ พวกเขาไม่รู้อะไรเลยสักนิด”

หวังเฟ่ยอิ่นครุ่นคิด “แน่ใจนะว่าไร้จิตสำนึกตลอดทาง”

“ข้าแน่ใจ!” พานอวิ๋นรับประกัน “เหลือลมหายใจรวยรินแค่เฮือกเดียวแล้ว ไม่มีทางตื่นขึ้นมากลางคันเด็ดขาด”