ตอนที่ 333 พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่

ตั้งยี่สิบตำลึงเชียวนะ พานอวิ๋นทะยานร่างเข้าไปนั่งยองๆ ลงดู

คลำคอ เปิดเปลือกตา จับชีพจร หลังทำกระบวนท่าชุดนี้เสร็จ นางก็อดไม่ได้ที่จะกดหน้าอกของเขาเบาๆ พลางนึกเสียใจอยู่บ้างที่ลงมือหนักเกินไป

นางเอ่ยด้วยสีหน้าหงุดหงิดใจ “ข้าน่าจะลงมือให้เบากว่านี้หน่อย...”

นายท่านอู๋ที่เพิ่งคลานลุกขึ้นมาจากพื้นได้ยินเข้าก็ร้องเสียงดัง “เบาอะไรกันเล่า มันจะฆ่ายายแก่กับหลานชายหลานสาวของข้า ฆาตกรชัดๆ เจ้าควรจะเตะมันให้ตายไปเลย!”

ร้องตะโกนไป พลางจะพุ่งเข้ามาหมายจะซ้ำอีกสักสองเท้า

กลับถูกพานอวิ๋นเอี้ยวตัวขวางไว้แล้วผลักออกไปทีหนึ่ง

นายท่านอู๋ซวนเซถอยหลังไปหลายก้าวพลางก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตบต้นขาแล้วเริ่มร้องไห้โฮ “ไร้ความยุติธรรมสิ้นดี เจ้าไม่ตีฆาตกร แต่กลับมาตีข้า...”

“ยี่สิบตำลึง” พานอวิ๋นกล่าว “หากเจ้าให้ข้ายี่สิบตำลึง ข้าจะให้เจ้าตี ตีตายก็ถือเป็นฝีมือเจ้า”

เสียงร้องไห้คร่ำครวญของนายท่านอู๋พลันจุกอยู่ที่ลำคอ “ยี่สิบตำลึงอันใดกัน มันจะฆ่ายายแก่ของข้า ข้าตีคืนยังต้องจ่ายเงินอีกรึ”