เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นเชื่อเรื่องโชคชะตา แต่นางไม่เชื่อในโชคของตนเอง ดังนั้นนางจึงเอาชนะด้วยความสามารถ
พานอวิ๋นกับเมี่ยวเจินเหินตัวขึ้นสู่ลาดเขาตามกันมาติดๆ เมี่ยวเจินยืนหันหน้าไปทางทิศประจิม พานอวิ๋นถือแผ่นยันต์อาคมที่ร้อนผ่าวแผ่นหนึ่งยืนอยู่เคียงข้างนาง
เมี่ยวเจินเอ่ยว่า “เขาอยู่ทางด้านนี้”
พานอวิ๋นเอ่ยว่า “แผ่นยันต์อาคมแสดงว่าเขายังอยู่ห่างจากพวกเราอีกไกลโข ไปกันเถอะ”
ทั้งสองทะยานร่างลงจากลาดเขาตามกันมาติดๆ มิได้เดินตามเส้นทางแม้แต่น้อย ทว่าพุ่งตรงไปตามทิศทางที่แผ่นยันต์อาคมและการพยากรณ์ของเมี่ยวเจินระบุไว้ เจอภูเขาข้ามภูเขา เจอสายน้ำข้ามสายน้ำ
ทั้งเหินกายทั้งหยุดพักอยู่ครึ่งค่อนวัน จวบจนยามเย็น ทั้งสองก็หยุดลงที่ภายนอกหมู่บ้านตระกูลอู๋
แผ่นยันต์อาคมในมือพานอวิ๋นร้อนผ่าว เมี่ยวเจินเองก็ทำการพยากรณ์ต่อไม่ได้แล้ว หลังจากเก็บกระดองเต่าจึงเอ่ยว่า “อยู่แถวนี้แล้ว น่าจะอยู่ห่างไปไม่ไกล”
พานอวิ๋นเห็นมีคนต้อนวัวกลับมา จึงรีบก้าวเข้าไปสอบถาม “ผู้มีจิตกุศลโปรดรอก่อน นักพรตผู้น้อยผ่านมาทางนี้ รู้สึกกระหายน้ำอยู่บ้าง ไม่ทราบว่าพอจะขอน้ำสักชามดื่มได้หรือไม่”
ชายชราเลี้ยงวัวปรายตามองพานอวิ๋นกับเมี่ยวเจินแวบหนึ่ง พยักหน้าเอ่ยว่า “ตามข้ามาสิ”