เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
โจวหัวหน้ามือปราบไม่มีความอยากจะแทะขนมเปี๊ยะวาดฝันนี้แม้แต่น้อย เอ่ยอย่างเย็นชาว่า “ขอบพระคุณพานนักพรตน้อยที่ให้เกียรติ เชิญเถิด”
เขาไม่คิดจะทวงใบประกาศคืนแล้ว อยากเพียงส่งพานอวิ๋นไปให้พ้น เอาละ พอแค่นี้เถอะ เขาเหนื่อยจริงๆ แล้ว
คดีของฮวาปู้หลิ่วจำต้องสะสางให้เสร็จ โจวหัวหน้ามือปราบส่งพานอวิ๋นถึงหน้าประตูก็กำลังจะไป หันกายกลับมาพลันเห็นชวีเล่อที่แอบอยู่ในมุม เท้าเขาก็ชะงักลงอย่างอดมิได้ ขมวดคิ้วแน่นแล้วเอ่ยกับพานอวิ๋นว่า “พานนักพรตน้อย แม้เจ้าจะฉลาดและเก่งกาจเพียงใด แต่ก็ยังต้องระวังตัวสักหน่อย อย่ามั่นใจในตนเองเกินไป และอย่าเชื่อใจผู้อื่นมากนัก เกรงว่าจะเสียเปรียบเอา”
พานอวิ๋นผงกศีรษะรับปากติดต่อกัน
รอจนโจวหัวหน้ามือปราบหันหลังเดินกลับเข้าไป พานอวิ๋นก้าวพ้นศาลาว่าการ ชวีเล่อถึงตามทัน “เขาหมายความว่าอย่างไร กลัวข้าจะหลอกเจ้าหรือ”
ชวีเล่อพึมพำ “ข้าจะไปหลอกเจ้าได้รึ”
พานอวิ๋น “เหตุใดเจ้ายังอยู่ที่นี่อีก ไม่ไปตามหาฉางหมิงเวยของเจ้าหรอกหรือ”
ชวีเล่อ “ประเดี๋ยวข้าก็ไปแล้ว จริงสิ ฮวาปู้หลิ่วเป็นอย่างไรบ้าง”
“ตายแล้ว”
ชวีเล่อเบิกตากว้าง “ตายแล้วหรือ เขา เขา เขา เขาตายไปเช่นนั้นเลยรึ”