เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นเอ่ยต่อไปว่า “รู้หรือไม่ว่านักพรตผู้น้อยจับเจ้ามาได้อย่างไร”
“พึ่งพาการดูดวงอย่างไรเล่า นักพรตผู้น้อยได้เส้นผมของเจ้ามา คำนวณตำแหน่งของเจ้า จึงจับตัวเจ้าได้” พานอวิ๋นยืนตัวตรง หลุบตาลงกระซิบ เอ่ยด้วยท่าทีที่เปี่ยมด้วยแก่นแท้เทพอย่างยิ่ง “นักพรตผู้น้อยดูดวงแม่นยำยิ่ง วันนี้ขอมอบให้เจ้าหนึ่งข่วยโดยไม่คิดเงิน ชาติหน้าของเจ้าจะต้องเกิดเป็นสุกรตอน ผ่านสังสารวัฏสิบชาติแล้วไปเกิดเป็นต้นไม้ใบหญ้าอีกสิบชาติ ยามได้กลับมาเกิดเป็นมนุษย์อีกคราก็ยังต้องเป็นขันทีไปอีกสิบชาติ ถึงจะลบล้างบาปกรรมในชาตินี้ของเจ้าได้”
ฮวาปู้หลิ่วเบิกตากว้าง แนิ่งสนิทไม่ไหวติง
ผู้พิพากษาคดีรออยู่ครู่หนึ่ง เห็นมันยังคงไร้การเคลื่อนไหว จึงหันไปมองเจ้าพนักงานชันสูตร
เจ้าพนักงานชันสูตรก้าวขึ้นไปดูแวบหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “มันโกรธจนสิ้นใจไปแล้วขอรับ”
พานอวิ๋นจึงร่ายมุทราบริกรรมว่า “จอมสวรรค์ผู้ประทานพรไร้ประมาณ โจรราคะผู้นี้ใจคอคับแคบเกินไปจริงๆ ข้าเพียงเอ่ยความจริงไปสองสามประโยค ถึงกับทนรับไม่ได้เสียแล้ว”
ผู้พิพากษาคดีปิดบันทึกคำให้การ ส่งคืนให้เสมียนเอกสาร แล้วเอ่ยเสียงเย็นว่า “เจ้าทำมันโกรธจนตาย ผู้ต้องหาตามหมายจับผู้นี้นับเป็นผู้ต้องหาที่เสียชีวิต หากตายจะได้เงินรางวัลนำจับเท่าใด”