กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ฮวาปู้หลิ่วกรีดร้องโหยหวนคำรบหนึ่ง ภรรยาจางชักมีดออกมาอย่างฉับพลัน ยังคิดจะแทงซ้ำอีก พานอวิ๋นรีบยื่นมือไปขวางไว้ พลางกุมมือของนางดึงเยื้องลงล่างเล็กน้อย หลังแทงลงไปอย่างเหี้ยมเกรียมทีหนึ่งก็ปาดเฉือนออกไป...
“ตำแหน่งนี้ถึงจะถูก ตำแหน่งเมื่อครู่นี้ หากแทงลึกไปจะมีคนตายเอาได้”
ฮวาปู้หลิ่วเจ็บปวดรวดเร้าวูบหมดสติไปอีกครา พานอวิ๋นสกัดจุดบนร่างมันสองสามครา ก่อนจะลุกขึ้นยืนทันทีแล้วกล่าวว่า “เอาละ เจ้าเฉือนมันจนเกลี้ยงเกลาแล้ว จ่ายเงินมาเถิด”
หลิ่วซือจี๋รีบโอบภรรยาถอยหลังไปสองก้าว เอ่ยถามด้วยความกังวลว่า “เขา เขาคงไม่ตายกระมัง”
พานอวิ๋นเร่งเร้า “จ่ายเร็วก็ไม่ตายหรอก”
หลิ่วซือจี๋พอได้ยินก็รีบควักถุงเงินยัดใส่มือพานอวิ๋นทั้งถุงทันทีพลางกล่าวว่า “ให้ท่าน นักพรตน้อยรีบพามันไปเสียเถิด จำไว้ว่าต้องพามันไปส่งทางการ ทั้งยังห้ามบอกผู้อื่นว่ามันได้รับบาดเจ็บที่บ้านข้า...”
พานอวิ๋นรำคาญที่เขาพูดจาเวิ่นเว้อ จึงยัดขวดยาขวดหนึ่งให้เขาโดยตรง อีกทั้งยันต์เหลืองอีกสองแผ่น จากนั้นก็หิ้วร่างฮวาปู้หลิ่วที่หมดสติขึ้นแล้วลุกจากไป “เงินข้าไม่ทอนให้เจ้าแล้วนะ สิ่งเหล่านี้ถือว่าเจ้าซื้อไป ชาตินี้ไม่ต้องพบเจอกันอีก”