เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นโมโหจนแทบอยากจะหักคอเขาให้สะบั้น แต่เมื่อนึกถึงผู้เสียหายที่ไม่รู้เป็นตายร้ายดี นางก็สะกดกลั้นอารมณ์ไว้ได้อีกครั้ง
คนผู้นี้หากยังมีชีวิตอยู่อาจจะเป็นโอสถขนานหนึ่ง หากตายไปเสีย ก็คงเหลือเพียงประโยชน์เรื่องการไปรับเงินรางวัลนำจับเท่านั้น
พานอวิ๋นหิ้วร่างเขาไปดูสถานการณ์ภายในเรือนเอก
เมื่อเปิดแผ่นกระเบื้องออก สภาพการณ์ในห้องใหญ่ก็ปรากฏสู่สายตาจนหมดสิ้น
ภรรยาจางยังไม่ตาย นางกำลังนอนหันหลังให้สามี
หลิ่วซือจี๋นั่งปาดน้ำตาอยู่ข้างเตียง เอ่ยปลอบประโลมเสียงเบา “หากเจ้าทุกข์ใจ ข้าจะพาเจ้าออกไปเดินเล่นผ่อนคลาย หรือไม่ก็ย้ายบ้าน พวกเราย้ายไปอยู่ที่อื่น เริ่มต้นทุกอย่างใหม่อีกครั้ง...”
ภรรยาจางหลั่งน้ำตาเงียบงัน ไม่เอ่ยคำใด
หลิ่วซือจี๋กล่าว “ข้ารู้ว่าเจ้ามีปมในใจ ข้าไปเร่งถามที่ศาลาว่าการมาแล้ว ทางศาลาว่าการบอกว่าคดีนี้ส่งเรื่องไปที่เมืองมณฑลแล้ว ให้เหล่าท่านเจ้าหน้าที่จากเมืองมณฑลมาสืบ ไม่แน่อาจจะจับไอ้โจรชั่วนั่นได้...”
ภรรยาจางที่นิ่งเงียบมาตลอดส่ายหน้าช้าๆ อย่างเงียบงัน