เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
โจวหว่านเหนียงครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ากล่าวว่า “ได้ เช่นนั้นก็เหลือไว้ให้รายต่อไป นักพรตน้อย ช่วยบอกนางด้วยนะเจ้าคะว่าต้องตัดให้เกลี้ยง หากนางลงมือไม่ลง ก็ให้กลับมาหาข้า หลายวันนี้ข้าจะหัดตอนไก่ รับรองว่าจะตอนมันให้เกลี้ยงเกลาอย่างแน่นอน!”
พานอวิ๋นพยักหน้าหงึกๆ “ได้ๆๆ ข้าจะบอกนางให้อย่างแน่นอน!”
โจวหว่านเหนียงจ้องมองพานอวิ๋นเขม็ง สุดท้ายก็วางกรรไกรลงแล้วคุกเข่าโขกศีรษะให้นางดังตุบ “นักพรตน้อย ท่านช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าจะตั้งป้ายบูชาอายุวัฒนะให้ท่าน จะก้งเฟิ่งท่านไปชั่วชีวิต ได้โปรดบอกฉายาธรรมแก่นักพรตน้อยด้วยเถิดเจ้าค่ะ”
พานอวิ๋นมีสีหน้าลำบากใจพลางประคองนางขึ้นมากล่าวว่า “ข้า... ข้าชื่อพานอวิ๋น หรือจะเรียกว่าพานซานจู๋ก็ได้ เจ้าอยากจะตั้งป้ายบูชาอายุวัฒนะอันไหนก็ตามใจเถิด ป้ายบูชาอายุวัฒนะนั้นตั้งได้ แต่การกราบไหว้นั้นไม่ต้องหรอก”
“นี่คือบุญกุศลของผู้มีจิตกุศล ข้าช่วยท่านย่อมเป็นเรื่องสมควร วันคืนที่ดีของท่านยังรออยู่ข้างหน้า” พานอวิ๋นกล่าว “วันข้างหน้าครอบครัวของเจ้าจะปรองดองผาสุก เลี้ยงดูผู้มีจิตกุศลผู้ยิ่งใหญ่ที่สร้างคุณูปการแก่ราษฎรออกมาคนหนึ่ง”
ต้าชุนฝืนดึงสติกลับมาได้ “อะไรนะ”