ตอนที่ 316 ความสุขไม่อาจเชื่อมถึงกัน

พานอวิ๋นไม่อยู่ ทว่าเมี่ยวเหอยังอยู่

ยามที่นายท่านเฉียนมาถึงศาลเทพภูเขา เมี่ยวเหอกำลังประคองชามใบหนึ่งนั่งยองๆ แทะกระดูกอยู่บนหินก้อนหนึ่ง พอเห็นนายท่านเฉียนมาจึงเอ่ยว่า “อาจารย์กับอาจารย์อาน้อยของข้าไม่อยู่ทั้งคู่ อาจารย์ลุงใหญ่ของข้าอยู่บนอารามเต๋าบนเขาเจ้าค่ะ”

นายท่านเฉียนยืนอยู่หน้าศาลเจ้ากวาดตามองเตาหม้อบนลานกว้างอย่างละเอียดรอบหนึ่ง แล้วเอ่ยถามเมี่ยวเหอ “เหตุใดจึงมีเจ้าแทะกระดูกอยู่เพียงคนเดียวเล่า”

เมี่ยวเหอกล่าวอย่างเศร้าสร้อย “เพราะมีเพียงข้าที่แทะเจ้าค่ะ อาจารย์ลุงใหญ่กับศิษย์พี่สามรังเกียจว่ากระดูกนี้ไร้เนื้อหนัง จึงไม่ยอมแทะ อาจารย์อาน้อยพาศิษย์พี่ใหญ่กับเมี่ยวเจินออกไปข้างนอก แต่ไม่พาข้าไปด้วย”

พอพูดถึงตรงนี้ เมี่ยวเหอก็ยิ่งโศกเศร้ากว่าเดิม เน้นย้ำว่า “อาจารย์อาน้อยไม่พาข้าไป”

นายท่านเฉียนฝืนปลอบใจนางไปประโยคหนึ่ง แล้วถามว่า “พวกเขาไปที่ใดกันหรือ”

เมี่ยวเหอ “เมืองมณฑลเจ้าค่ะ”

นายท่านเฉียนรีบเอ่ยทันที “เช่นนั้นก็นับว่าเกินไปจริงๆ ไปสถานที่อย่างเมืองมณฑล ไฉนจึงไม่พานักพรตน้อยเมี่ยวเหอไปด้วยเล่า”