ตอนที่ 315 จัดระเบียบ

ซูภูเขาใหญ่สะพายห่อผ้าของตนเอง เดินออกจากเมืองยามอาทิตย์อัสดง รีบร้อนมุ่งหน้ากลับบ้าน

เขาเดินถนนยามค่ำคืนจนชินแล้ว เวลานี้สามารถออกจากเมืองได้ ทั้งยังเป็นการมุ่งหน้ากลับบ้าน สำหรับเขานับเป็นเรื่องดียิ่งแล้ว

ซูภูเขาใหญ่ก้าวเท้ารีบเร่ง เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าการเดินช่างมีความสุขเช่นนี้ รองเท้าที่เดิมทีก็เป็นรูอยู่แล้วยิ่งขาดรุ่งริ่ง นิ้วหัวแม่เท้าของเขายื่นโผล่ออกมาแล้ว

ทว่าซูภูเขาใหญ่กลับยิ่งเดินยิ่งเร็ว ยิ่งเดินยิ่งเร็ว...

ท้องฟ้ามืดสนิทโดยสมบูรณ์ ทว่าดวงจันทร์ก็ส่องสว่างบนถนนหนทางในเวลาอันรวดเร็ว

ดวงจันทร์คืนนี้สว่างเป็นพิเศษ สว่างจนบนฟ้าไร้เมฆแม้สักเศษเสี้ยว รอบกายมันกลับมองไม่เห็นดาวแม้สักดวง สว่างจนบนพื้นดินราวกับปูด้วยชั้นเหมันต์เกล็ดน้ำค้างสีขาว ทำให้เขามองเห็นแม้กระทั่งหินขนาดเท่ากำปั้นก้อนหนึ่งริมทางได้อย่างชัดเจน

อาศัยแสงจันทรา ซูภูเขาใหญ่มองเห็นหมู่บ้านที่ถูกแสงจันทราโอบล้อมไว้อย่างอ่อนโยน

ทั่วทั้งหมู่บ้านมีตะเกียงสว่างอยู่เพียงประปรายไม่กี่ดวง และยังมีห้องครัวของบ้านหลายหลังที่สว่างด้วยแสงอัคคี ควันไฟลอยกรุ่นออกมาจากปล่องไฟ