ตอนที่ 317 หาตัวคนร้ายไม่พบ

หากทำกำไรได้อีกสักหน่อย ก็แทบจะทัดเทียมกับเงินที่คาราวานของเขาเดินทางไปกลับรอบหนึ่งแล้ว

“การเก็งกำไรเงินแท้ช่างทำเงินได้ดีจริงๆ” หวังชงเอ่ย “ได้ยินว่าในอดีตยามที่ฮ่องเต้สูงสุดปฐมบรรพทรงออกธนบัตรสมบัติขนานใหญ่ ก็มีคนอาศัยวิธีนำธนบัตรสมบัติไปแลกเป็นเงินก้อนจนกอบโกยได้ไม่น้อย น่าเสียดายที่ยามนี้ธนบัตรสมบัติไร้ราคาไปเสียแล้ว มิเช่นนั้นข้าก็คงร่วมเล่นสนุกได้บ้าง”

พานอวิ๋น “เล่นไปเล่นมาคงได้เข้าไปอยู่ในคุก”

“ในครานั้นมูลค่าของธนบัตรสมบัติร่วงดิ่งประหนึ่งสายน้ำตก ประการแรกเป็นเพราะราชสำนักพิมพ์ออกมาส่งเดชไม่หยุดราวกับสมองทึบ ประการที่สองคือมีพวกเก็งกำไร อาศัยธนบัตรสมบัติไปกว้านเก็บเงินและอีแปะจำนวนมหาศาลมาจากมือของราษฎรและราชสำนัก”

จูผู้เฒ่าเดิมทีก็ไม่ชอบพ่อค้าอยู่แล้ว พอผ่านพ้นเหตุการณ์นี้ไป ก็ยิ่งชิงชังเข้าไปใหญ่

ความชิงชังของเขาแสดงออกมาในนโยบายทุกสารพัดด้าน สำหรับพ่อค้าทั่วใต้หล้าแล้ว นั่นก็คือ คนรุ่นก่อนกอบโกยผลประโยชน์ ทายาทต้องรับเคราะห์กรรม

ยามนี้ราชสำนักรังเกียจพฤติกรรมเก็งกำไรเงินเช่นนี้ยิ่งนัก คนที่ไร้เบื้องหลังอย่างหวังชง หากถูกผู้ใดจับจ้องเข้า อีกฝ่ายก็คงหาข้ออ้างมายึดทรัพย์เขาได้ในพริบตา