เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นลองคำนวณเงินในตัวดู รู้สึกว่าหากแลกเป็นอีแปะทั้งหมด ชนะไปก็ทำร้ายโรงแลกเงิน
แพ้มาก็ทำร้ายตัวเอง
นางจึงตัดสินใจเลือกสายกลาง แลกเพียง 100 ตำลึง ไม่ขัดต่อสมดุลฟ้าดิน ทั้งยังไม่ทำร้ายความสมานฉันท์ของผู้คน
เมี่ยวเจินเองก็เริ่มคุ้ยกล่องเงินในมิติของตน วางแผนจะกอบโกยด้วยสักรอบ
เมี่ยวเหอเห็นดังนั้น จึงเริ่มควักกล่องเงินของตนออกมาบ้าง “แล้วถ้าหากอีกสามวันให้หลังเงินราคาขึ้นเล่า”
เมี่ยวเจิน “พวกเราก็ขาดทุนอย่างไรเล่า”
พานอวิ๋น “ไม่ ตราบใดที่ไม่ไปแลกคืนเป็นเงิน พวกเราก็ไม่ขาดทุน”
พานอวิ๋นเหลือบมองคนทั้งสองแวบหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “อย่างไรเสียพวกเจ้าก็มีมิติ เก็บไว้ในมิติแล้วค่อยๆ ทยอยใช้ไปก็สิ้นเรื่อง โดยทั่วไปแล้ว หากไม่มีภัยพิบัติธรรมชาติหรือภัยจากมนุษย์ครั้งใหญ่ ข้าวของจะขึ้นราคาช้ามากๆ”
เมี่ยวเหอ “เช่นนั้นต่อไปเวลาพวกเราใช้เงินก็ใช้อีแปะทั้งหมดเลยหรือ อีแปะตั้ง 50,000 กว่าเหรียญ พวกเรารวยมากจริงๆ”
พานอวิ๋น “พวกเราน่ะรวยอยู่แต่เดิมแล้ว”