เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ยามที่เสี่ยวหงลอยกลับมายังศาลเทพภูเขา พานอวิ๋นกำลังตรวจตราถุงมงคลที่รวบรวมขึ้นมาในวันนี้ พอดีกับบรรจุข้าวเจ็ดสีลงไป
เมื่อเห็นเสี่ยวหงลอยกลับมา พานอวิ๋นจึงทักทายอย่างเป็นกันเอง “กลับมาแล้วรึ ข้างนอกสนุกหรือไม่”
เสี่ยวหงนั่งยองๆ ลงข้างกายนาง เงียบงันไปครู่ใหญ่ก่อนเอ่ยว่า “ข้าคล้ายกับจะมีแม่อยู่คนหนึ่งเช่นกัน”
การกระทำของพานอวิ๋นชะงักไป เอ่ยอย่างราบเรียบว่า “เป็นคนย่อมมีแม่ทั้งนั้น แม่ของเจ้าเป็นคนเช่นไรเล่า”
“ข้าจำรูปโฉมของนางไม่ได้แล้ว ทว่าคล้ายกับนางเองก็จะนำของดีๆ กลับบ้านมาแบ่งให้ข้ากิน เช่นเดียวกับพวกนาง...”
พานอวิ๋นไม่ถามนางอีก ปล่อยให้นางได้คิด ได้ระลึกความหลังตามลำพัง
เสี่ยวหงไม่ส่งเสียงอีก นางพยายามคิดใคร่ครวญ พยายามหวนระลึกอย่างยิ่งยวด
กระทั่งหวังชงเดินเข้ามา บรรยากาศเงียบสงัดระหว่างคนกับผีหนึ่งตนจึงสลายไป