ตอนที่ 307 คุ้นตาอยู่นิดหน่อย

ชาสมุนไพรหม้อใหญ่ แจกจ่ายได้พอดีคนละหนึ่งชาม

นี่ทำให้พานอวิ๋นรู้ว่า โจ๊กหม้อเดียวไม่พอกินอย่างแน่นอน

ดังนั้นจึงวิ่งขึ้นเขาไปหอบเอาหม้อใบใหญ่ที่สุดของอารามเต๋าลงมาจากเขาด้วย

หวังชงที่กำลังบำเพ็ญอยู่ใจคอว้าวุ่น เห็นอาจารย์อาน้อยวิ่งร่าเริงปานนั้นก็ไม่มีกระจิตกระใจจะบำเพ็ญต่อ อาศัยจังหวะที่พ่อของเขาไม่ทันสังเกต แอบเผ่นลงเขาตามไปด้วย

ครั้นหวังเฟ่ยอิ่นเดินออกมาจากห้องยา ก็เห็นเพียงเสี่ยวหงที่หลบแสงตะวันเล่นอยู่ใต้ชายคา

นางสะบัดเชือกขึ้นไปพาดบนขื่อชายคา ผูกเป็นปมเชือก ประเดี๋ยวก็นั่งแกว่งไกว ประเดี๋ยวก็เอาคอตัวเองสวมเข้าไป สองมือสองเท้าห้อยต่องแต่งแกว่งไปมา

หวังเฟ่ยอิ่น : ...

ยังดีที่เป็นเวลากลางวัน หากเป็นตอนกลางคืน แม้แต่เขาก็คงตกใจกลัวไปด้วย

เห็นสายตาของนางมองลงไปใต้เขาเป็นระยะๆ ในแววตาเผยความอิจฉา หวังเฟ่ยอิ่นครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วจึงกวักมือเรียกนาง

เสี่ยวหงกลัวพานอวิ๋น กลัวเสวียนเมี่ยว และกลัวหวังเฟ่ยอิ่นที่สุด