กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
หวังเฟ่ยอิ่น “พูดอย่างกับว่าคลังสมบัติชาติมีเงินจ้างคนอย่างนั้นแหละ”
“ก็เพิ่มรายได้ลดรายจ่ายสิ จูคนเก่าทำเรื่องดีๆ ไว้ตั้งเยอะ แต่บางเรื่องก็ทำได้ไร้ระดับสิ้นดี หากข้าได้เป็นขุนนางกุมอำนาจ เรื่องแรกที่จะทำก็คือลดรายจ่ายที่มอบให้ราชวงศ์เสีย”
หวังเฟ่ยอิ่น “อย่างเจ้าน่ะไม่ใช่ขุนนางกุมอำนาจหรอก เป็นขุนนางกังฉินต่างหาก”
หวังเฟ่ยอิ่นตวาดว่า “เจ้าขุนนางกังฉิน ขาเจ้าหายดีหรือยัง ขืนยืนต่อไปขาข้าจะเมื่อยเอาแล้วนะ!”
พานอวิ๋นหน้าแดงขึ้นมา แอบผ่อนคลายปลายนิ้วเท้าต่อไปอย่างเงียบๆ ครู่หนึ่งให้หลังจึงเอ่ยอย่างจริงจังว่า “ข้าหายดีแล้ว”
หวังเฟ่ยอิ่นจึงพานางเดินไปยังประตูเมือง
พานอวิ๋นมองซ้ายแลขวาด้วยความอยากรู้อยากเห็น ครั้นเห็นทิวทัศน์ที่นี่ไม่เหมือนภูเขาไตรวิสุทธิ์ แม้แต่บ้านเรือนก็ไม่เหมือนรูปแบบของเจียงหนาน จึงถามด้วยความสงสัยว่า “ศิษย์พี่ใหญ่ ที่นี่ที่ใดหรือ ข้ารู้สึกคุ้นตาอยู่บ้าง”
หวังเฟ่ยอิ่น “คุ้นตาก็ถูกแล้ว นี่คือภายในเมืองไคเฟิง ที่ที่เจ้ากับศิษย์พี่สามและศิษย์พี่หญิงสี่ของเจ้าเคยมาหาประสบการณ์อย่างไรเล่า”
พานอวิ๋น “...”
นางข้ามเรื่องนี้ไปแล้วถามว่า “มหาปรมาจารย์หลอมอาวุธท่านนั้นอยู่ที่นี่หรือ”