ตอนที่ 303 หัดชมตัวเอง

หวังเฟ่ยอิ่นลากหีบออกมา เปิดออกให้พวกเขาดู

ด้านในเป็นหินสีดำขลับก้อนใหญ่ยักษ์ก้อนหนึ่ง โดยรวมเป็นทรงกลม ผิวเรียบเกลี้ยงเกลา

พานอวิ๋นลูบดูแล้วเอ่ยด้วยความประหลาดใจว่า “อุกกาบาตหรือ”

หวังเฟ่ยอิ่นพยักหน้าพลางเอ่ยว่า “ตกลงมาจากฟากฟ้าจริงๆ นั่นแหละ ปีก่อนข้าเปลืองแรงไปไม่น้อยกว่าจะแย่งชิงมาได้ ขนส่งกลับมาจากทะเลทรายอันเวิ้งว้างตลอดเส้นทาง”

หวังเฟ่ยอิ่นทอดถอนใจ “ตอนนั้น ข้ายังไม่มีฟ้าดินในแขนเสื้อ ลากมันกลับมาตลอดทาง ทั้งยังต้องเผชิญหน้ากับพวกคนชั่วที่จ้องตาเป็นมันเหล่านั้นอีก”

พานอวิ๋นมองเขาด้วยความเลื่อมใส “หนักเพียงนี้ ศิษย์พี่ใหญ่ลำบากแล้ว”

หวังเฟ่ยอิ่นเอ่ยยิ้มๆ ว่า “พวกเจ้ารู้ว่าข้าลำบากก็ดีแล้ว”

“ทว่าอุกกาบาตก้อนนี้มีความหนาแน่นสูงถึงเพียงนี้ หากนำมาทำเป็นอาวุธเวทเหินบิน ท่านอยากให้ข้ากระโดดขึ้นไปแล้วดิ่งลงมาตรงๆ ทับคนตายหรือ”

หวังเฟ่ยอิ่นตีศีรษะนางไปทีหนึ่ง “พูดจาเหลวไหลอันใด ข้าเป็นคนพึ่งพาไม่ได้ปานนั้นเชียวรึ”

เขาชี้ไปที่ท่อนไม้ท่อนนั้นพลางเอ่ยว่า “รู้หรือไม่ว่าเหตุใดจึงให้เจ้าดูท่อนไม้นั่นก่อน แม้ข้าจะไม่รู้ว่ามันคือต้นอะไร แต่ข้าครุ่นคิดศึกษามาหลายปี ก็ยังทำให้ข้าค้นพบคุณลักษณะพิเศษประการหนึ่งของมัน”