ตอนที่ 302 หาวัสดุ

พานอวิ๋นวางชามและตะเกียบลงพลางเอ่ย “ข้าอิ่มแล้ว!”

เมี่ยวเจินกับเมี่ยวเหอก็วางชามและตะเกียบลงทันที “ข้าก็อิ่มแล้วเหมือนกัน”

หวังเฟ่ยอิ่นกินอย่างเชื่องช้าพลางว่า “ข้ายังไม่อิ่ม”

เมื่อเห็นเขาคีบหน่อไม้ดองไปคำหนึ่ง พานอวิ๋นคิดแล้วคิดอีก ก็ยังคงหยิบชามและตะเกียบขึ้นมาใหม่ รู้สึกว่าตนเองยังกินต่อได้อีกสักหน่อย

เมี่ยวเจินกับเมี่ยวเหอก็กดข่มความตื่นเต้นและความอยากรู้อยากเห็นในใจเอาไว้ ประคองชามขึ้นมาเงียบๆ แล้วเติมข้าวอีกครึ่งชาม

หวังเฟ่ยอิ่นถ่วงเวลาจนพวกนางหมดความกระวนกระวายใจแล้ว ถึงได้พาพวกนางไปเลือกของในห้องเก็บของ หวังชงกับเถาเหยียนไป๋ก็ตามไปเปิดหูเปิดตาด้วย

ห้องเก็บของที่เรียกว่าห้องเก็บของ ย่อมเป็นเพราะของข้างในนั้นระเกะระกะสารพัดสิ่ง ทว่าพอผลักประตูเปิดออก พานอวิ๋นก็รู้สึกว่านี่ไม่ใช่ห้องเก็บของที่ตนเคยเห็นอีกต่อไป

เมี่ยวเจินเองก็ประหลาดใจ “ห้องเก็บของเป็นระเบียบและสะอาดสะอ้านเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน”

หวังชงเอ่ยอย่างอารมณ์บ่จอย “ข้าจัดเองแหละ”

เห็นเพียงในห้องเก็บของยามนี้มีชั้นวางตั้งอยู่ทั้งสี่ด้าน ชั้นล่างสุดวางหีบใบใหญ่ ด้านบนก็จำแนกประเภทจัดวางสิ่งของไว้ไม่น้อย